دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 13 6 2025 01 20 The Effectiveness of Hand-arm Bimanual Intensive Therapy Including Lower Extremities for Children With Cerebral Palsy: A Scoping Review تأثیر درمان فشرده دو دستی دست‌ـ‌بازو شامل اندام تحتانی بر مشارکت کودکان مبتلا به فلج مغزی: یک مرور حوزه‌ای 1022 1033 1101773 10.32598/SJRM.13.6.3261 FA سید علی میراسدی نیا گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0009-0009-5976-974X مینو کلانتری گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-2625-4397 مهناز حجازی شیرمرد گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-9732-5498 مرضیه پشم دار فرد گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0001-6175-0233 Journal Article 2024 04 10 Background and Aims Cerebral palsy (CP) is one of the common disabilities in children caused by brain damage. Children with CP should receive rehabilitation suitable for their age and developmental stage. There are various treatment approaches to improve the condition of these children. However, there are a few approaches that specifically focus on both the upper and lower extremities. There is an approach called hand-arm bimanual intensive therapy including lower extremities (HABIT-ILE) that can affect the upper limb and the lower limbs of children with CP. The present study aims to review the clinical trials on the effectiveness of this method for children with CP. Methods This is a scoping review. A search was conducted in PubMed, Scopus and Web of Science databases using the keywords “CP”, “cerebral palsy”, “HABIT-ILE” AND “hand-arm bimanual intensive therapy including lower extremities”. A total of 82 were found by the initial search. Of these, 60 articles were excluded due to not being a clinical trial. Also, from the remaining 22 articles, 15 were excluded due to similarities in all three databases and one article was excluded due to lack of access to the full text. Finally, 6 articles were included in this research. Results Intensive two-handed hand-arm therapy including the lower limb has shown promising results in improving the function of the upper and lower limbs in children with cerebral palsy. In this study, 82 articles were found, and according to the inclusion and exclusion criteria, 6 articles were included in the study and reviewed. Conclusion The approach of intensive two-handed hand-arm treatment including the lower limb has been much appreciated by therapists due to its nature and the inclusion of the lower limb in addition to the upper limb. However, very few studies have been conducted in this field. It seems that larger and stronger studies are needed to investigate this approach in terms of the age range studied and the amount of time for interventions, as well as the generalization of this approach to other neurological problems. مقدمه و اهداف فلج مغزی به‌عنوان یکی از علل شایع ناتوانی در کودکان در اثر آسیب به مغز است. به همین دلیل، کودکان مبتلا به فلج مغزی باید در یک پروسه توان‌بخشی مناسب با سن و مرحله رشدی خود قرار بگیرند. رویکرد‌های درمانی مختلفی برای بهبود وضعیت کودکان مبتلا به فلج مغزی وجود دارد. با‌این‌حال کمتر رویکردی یافت می‌شود که به‌طور اختصاصی هم بر روی اندام فوقانی و هم اندام تحتانی تمرکز داشته باشد. در این بین، درمان فشرده دو دستی دست‌ـ‌بازو شامل اندام تحتانی، به‌عنوان رویکردی مطرح شد که می‌تواند بر اندام فوقانی و همین‌طور اندام تحتانی کودکان مبتلا به فلج مغزی تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر به مروری کوتاه بر اثربخشی رویکرد درمان فشرده دو دستی دست‌ـ‌بازو شامل اندام تحتانی در کودکان مبتلا به فلج مغزی می‌پردازد. مواد و روش‌ها در این مطالعه مروری جامع در پایگاه‌های اطلاعاتی پابمد، وب‌آو ساینس و اسکوپوس در طی سال‌های 2014 تا 2024 انجام شده است. در طی بررسی‌های انجام‌شده، 21 مقاله در پایگاه داده پابمد، 36 مقاله در پایگاه داده وب‌آو ساینس و 25 مقاله در پایگاه داده اسکوپوس یافت شد.این مطالعه با استفاده از کلید واژه‌های CP ،Cerebral Palsy ،HABIT-ILE وHand-Arm Bimanual Intensive Therapy Including Lower Extremities انجام شده است. علاوه‌بر‌این، عملگرهایی مانند AND و OR، برای ترکیب این اصطلاحات و به دست آوردن یافته‌های سازنده‌تر استفاده شدند. یافته‌ها درمان فشرده دو دستی دست‌ـ‌بازو شامل اندام تحتانی، نتایج امیدوارکننده‌ای در‌زمینه بهبود عملکرد اندام فوقانی و تحتانی در کودکان مبتلا به فلج مغزی نشان داده است. در این مطالعه 82 مقاله یافت شد که با‌توجه‌به معیار‌های ورود و خروج، 6 مقاله وارد مطالعه و بررسی شدند. نتیجه‌گیری رویکرد درمان فشرده دو دستی دست‌ـ‌بازو شامل اندام تحتانی به دلیل ماهیت آن بسیار مورد توجه درمانگران قرار گرفته است. با‌این‌حال مطالعات بسیار کمی در این زمینه انجام شده است. به نظر می‌رسد به انجام مطالعات بزرگ‌تر و قوی‌تر جهت بررسی این رویکرد از‌نظر بازه سنی مورد‌مطالعه و مقدار زمان انجام مداخلات و همین‌طور تعمیم این رویکرد به دیگر مشکلات نورولوژی نیاز است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101773_09a8642fc1caa36dcf5feb4ec7ee245e.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 13 6 2025 01 20 The Role of Knee and Ankle Joint Stiffness in Predicting the Occurrence of Patellofemoral Pain Syndrome: A Prospective Study بررسی نقش سفتی مفاصل زانو و مچ پا در پیش‌بینی وقوع سندرم درد کشککی رانی طی یک پژوهش آینده‌نگر 1034 1047 1101765 10.32598/SJRM.13.6.3232 FA عفت حسین زاده گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران. 0000-0002-4174-2946 منصور اسلامی گروه بیومکانیک ورزشی و رفتار حرکتی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. 0000-0002-8050-7076 محمد تقی پور گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران. 0000-0002-6941-6595 Journal Article 2023 11 26 Background and Aims Patellofemoral pain syndrome (PFPS) is one of the most common overuse injuries with unknown risk factors and an important cause of anterior knee pain in active people. The joint stiffness is a modifiable mechanical factor that may be related to PFPS. This study aims to investigate the role of ankle and knee joints stiffness in the occurrence of PFPS in active people. Methods In the present study, 80 physical education students (50 females and 30 males) were selected from the University of Mazandaran, Iran, using a convenience sampling method. Before the start of their physical education training sessions, the stiffness of their knee and ankle joints was measured for both legs during running. During the training sessions, injured‏ people were diagnosed, and the type of injury was recorded by an orthopedic physician. At the end of the training period, which lasted one academic semester, the students were divided into two groups, injured and uninjured. The independent t-test was used to compare knee and ankle stiffness between two injured and non-injured groups. Binary logistic regression analysis was used to investigate the role of knee and ankle joint stiffness in predicting the PFPS occurrence. Results There was a significant difference between the two groups in ankle joint stiffness (P=0.01), but no significant difference was observed in knee joint stiffness (P=0.104). The injured people had significantly more ankle joint stiffness‏ than the uninjured people. The results of binary logistic regression analysis showed that ankle joint stiffness could predict the occurrence of PFPS (P=0.01). For every one unit increase in ankle joint stiffness, the risk of PFPS increases by 3.6 units. Conclusion The ankle joint stiffness can predict the PFPS occurrence in active people. Therefore, people with higher ankle joint stiffness are more likely to suffer from the PFPS. This research can provide important information to coaches and team doctors in PFPS management and treatment. مقدمه و اهداف سندرم درد کشککی رانی یکی از شایع‌ترین آسیب‌های ناشی از استفاده بیش‌از‌حد و علت مهم درد قدامی زانو در افراد فعال است که عوامل خطرزای آن ناشناخته مانده است. از طرف دیگر سفتی مفاصل یکی از متغیرهای مکانیکی تغییر‌پذیر بوده که ممکن است با وقوع آسیب‌های ناشی از استفاده بیش‌از‌حد مرتبط باشد. بنابراین هدف از این پژوهش بررسی نقش سفتی مفاصل زانو و مچ پا در پیش‌بینی سندرم درد کشککی رانی بود. مواد و روش‌ها 80 نفر از دانشجویان تربیت‌بدنی (50 زن، 30 مرد) به شیوه در‌ دسترس انتخاب و قبل از شروع جلسات تمرینی سفتی دو مفصل زانو و مچ پای آن‌ها برای هر دو پا طی مهارت دویدن اندازه‌گیری شد. در طی جلسات تمرینی افراد آسیب‌دیده توسط پزشک ارتوپد معاینه و نوع آسیب ثبت شد. در انتهای زمان اجرای پژوهش که معادل 1 ترم تحصیلی بود افراد به 2 گروه آسیب‌دیده و آسیب‌ندیده تقسیم شدند. از آزمون تی مستقل برای مقایسه سفتی پای افراد آسیب‌دیده و آسیب‌ندیده و از آزمون رگرسیون لجستیک برای بررسی نقش سفتی پا در پیش‌بینی وقوع این سندرم استفاده شد. یافته‌ها نتایج آماری نشان داد میانگین سفتی مچ پا بین 2 گروه آسیب‌دیده و آسیب‌ندیده تفاوت قابل‌ملاحظه‌ای با هم داشت (0/01=p)، اما در میزان سفتی مفصل زانو تفاوت معناداری مشاهده نشد (0/104=p). آنالیز رگرسیون لجستیک نشان داد در افراد آسیب‌دیده مقدار سفتی مچ پای قبل از آسیب به میزان قابل‌توجهی از گروه آسیب‌ندیده بیشتر بود، بنابراین می‌توان گفت سفتی مچ پا یک عامل خطر‌زا در ایجاد این سندرم است. نتیجه‌گیری سفتی مفصل مچ پا می‌تواند وقوع سندرم درد کشککی رانی را پیش‌بینی کند. احتمال وقوع سندرم درد کشککی رانی در افراد با سفتی مفصل مچ پای بالاتر به میزان قابل‌توجهی بیشتر از افراد دیگر است. این پژوهش می‌تواند اطلاعات مهمی در‌زمینه مدیریت بروز آسیب و درمان آن در اختیار مربیان و پزشکان تیم قرار ‌دهد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101765_404ad8656491b79402a940318976fa84.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 13 6 2025 01 20 Comparison of Dynamic Spatial Auditory Processing in Persian-speaking Old and Young People With Normal Hearing مقایسه پردازش شنوایی فضایی پویا در افراد فارسی زبان مسن و جوان با شنوایی بهنجار 1048 1063 1101774 10.32598/SJRM.13.6.3268 FA حانیه نوروزی کمیته تحقیقات دانشجویی، گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم‌پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0009-0005-5176-9260 مجید اشرفی گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0001-6982-3644 علی محمدزاده گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0003-2799-4562 Journal Article 2024 05 06 Background and Aims In noisy environments, one of the skills that is critical for speech perception is spatial auditory processing. The spatial auditory processing ability of older adults decreases due to structural and physiological changes in the auditory cortex, central auditory pathways and peripheral auditory system. This study aims to compare the dynamic spatial auditory processing in Persian-speaking old and young people with normal hearing. Methods This study was conducted on 35 older adults aged 55-70 years with normal hearing (16 men and 19 women) and 35 young people aged 18-25 years with normal hearing (15 men and 20 women). To investigate the dynamic spatial auditory processing, after performing preliminary examinations such as otoscopy, audiometry, and tympanometry, the Persian version of the speech, spatial and qualities of hearing scale (SSQ) and the spatial hearing questionnaire (SHQ) were completed through interview. Then, the dynamic spatial-quick speech in noise test (DS-QSIN) and the binaural masking level difference (BMLD) test were taken, and the values of signal-to-noise ratio (SNR) loss, SNR-50 and masking level difference (MLD) were recorded for each person. Results There was a significant difference between older adults and young people in the SSQ and SHQ scores, SNR-50, SNR loss and MLD (P<0.05). No statistically significant difference was found in these scores based on gender (P>0.05). Conclusion Despite normal hearing, dynamic spatial auditory processing in Persian-speaking older adults has a weaker performance than in young people. مقدمه و اهداف در محیط‌های شنیداری شلوغ، یکی از مهارت‌هایی که برای درک گفتار حیاتی است، پردازش شنوایی فضایی است. پیش‌بینی می‌شود که توانایی پردازش شنوایی فضایی سالمندان به دلیل تغییرات ساختاری و فیزیولوژیکی در قشر شنوایی، مسیرهای شنوایی مرکزی و سیستم شنوایی محیطی کاهش یابد. هدف از این مطالعه مقایسه پردازش شنوایی فضایی پویا در افراد فارسی‌زبان مسن و جوان با شنوایی بهنجار است. مواد و روش‌ها این مطالعه بر روی 35 نفر (16 مرد و 19زن) در محدوده سنی 55 تا 70 سال با شنوایی بهنجار انجام شد و نتایج با 35 فرد سالم (15 مرد و 20 زن) در محدوده سنی 18 تا 25 سال مقایسه شد. برای بررسی پردازش شنوایی فضایی پویا، ابتدا پس از انجام معاینات اولیه از قبیل اتوسکوپی، ادیومتری و تمپانومتری، نسخه فارسی پرسش‌نامه درک گفتار، شنوایی فضایی و کیفیت شنوایی و پرسش‌نامه شنوایی فضایی در قالب مصاحبه تکمیل شد. سپس، آزمون گفتار سریع فضایی در نویز پویا و آزمون اختلاف سطح پوشش دو گوشی با استفاده از اپلیکیشن‌های مربوطه انجام شد و مقادیر افت نسبت سیگنال به نویز، نسبت سیگنال به نویز 50 و اختلاف سطح پوشش برای هر فرد ثبت شد. . یافته‌ها نتایج پرسش‌نامه درک گفتار، شنوایی فضایی و کیفیت شنوایی، امتیاز شنوایی فضایی در پرسش‌نامه شنوایی فضایی، شاخص نسبت سیگنال به نویز 50، شاخص افت در نسبت سیگنال به نویز و اختلاف سطح پوشش گفتاری، تفاوت معناداری بین گروه سالمندان و جوانان نشان دادند (P<0/05). تأثیر جنسیت بر نتایج مطالعه ما اختلاف معنی‌داری بین 2 جنس را نشان نداد (P>0/05). نتیجه‌گیری نتایج این مطالعه نشان داد علی‌رغم شنوایی بهنجار، پردازش شنوایی فضایی پویا در سالمندان نسبت به افراد جوان دارای عملکرد ضعیف‌تری است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101774_1b88bded886afcd93455544792915c2b.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 13 6 2025 01 20 The Effect of Augmented Feedback on Lower Limb Kinematics and Jumping Performance of Male Athletes With Dynamic Knee Valgus During a Double-leg Drop Vertical Jump Task تأثیر بازخورد بیرونی بر کینماتیک اندام تحتانی و قدرت واکنشی افراد با ولگوس دینامیک زانو حین انجام تکلیف حرکتی پرش فرود 1064 1077 1101758 10.32598/SJRM.13.6.3269 FA رامین بلوچی گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. 0000-0003-1988-104X Journal Article 2024 05 07 Background and Aims The immediate impact of augmented feedback on biomechanical risk factors has been well established, but its effect on the jumping performance of athletes is still unknown. Therefore, this study aims to evaluate the effect of augmented feedback on lower limb kinematics and jumping performance of male athletes with dynamic knee valgus (DKV) during a double-leg drop vertical jump (DLDVJ) task. Methods In this quasi-experimental study, 21 male recreational athletes with DKV aged 1-25 years participated. Three-dimensional kinematic and kinetic data were collected simultaneously before and after augmented feedback during the DLDVJ task at the eccentric and concentric phases. The jumping performance was calculated by using the reactive strength index-modified (RSImod). Results The results showed a significant decrease in the hip adduction angle in the eccentric (P=0.001) and concentric (P=0.001) phases in the maximum knee flexion position (P=0.001) after the intervention compared to the pre-intervention stage. Also, there was a decrease in external tibiofemoral rotation in the eccentric (P=0.031) and concentric (P=0.019) phases in the maximum knee flexion position (P=0.037). In addition, a significant increase in knee flexion in the eccentric phase (P=0.007) and maximum knee flexion position (P=0.017) was reported after the intervention compared to the pre-intervention stage. Regarding jumping performance, the intervention was associated with an increase in the take-off time (P=0.039) and a subsequent decrease in the RSImod value (P=0.011). Conclusion The augmented feedback can immediately improve the DKV without reducing the jump height during a DLDVJ task in male athletes, but it reduces the take-off time and, subsequently, the jumping performance (The RSImod value). As an evidence-based sports injury prevention program, the effects of improving DKV on athletes’ jumping performance in the long term should be investigated in future studies. مقدمه و اهداف اثربخشی بازخورد بیرونی آنی بر کاهش عوامل خطرزای بیومکانیکی به‌خوبی ثابت شده است، اما به‌طور همزمان ارتباط آن با عملکرد پرشی ورزشکاران ناشناخته باقی مانده است. بنابراین هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر بازخورد بیرونی بر کینماتیک اندام تحتانی و قدرت واکنشی افراد با ولگوس دینامیک زانو (DVK) حین انجام تکلیف حرکتی پرش فرود دو پا (DLDVJ) بود. مواد و روش‌ها در مطالعه نیمه‌تجربی حاضر، 21 ورزشکار تفریحی مرد با نقص حرکتی ولگوس دینامیک زانو و دامنه سنی 18 تا 25 سال شرکت کردند. اطلاعات مرتبط با زوایای مفاصل اندام تحتانی در هر سه صفحه حرکتی قبل و بعد از ارائه آنی بازخورد بیرونی حین انجام تکلیف حرکتی پرش فرود دو پا در 2 فاز اکسنتریک و کانسنتریک ثبت شد. عملکرد پرشی بر‌اساس شاخص قدرت واکنشی تعدیل‌شده (RSImod) محاسبه و بیان شد. یافته‌ها نتایج مطالعه حاضر حاکی از کاهش معنادار زاویه اداکشن هیپ در فاز اکسنتریک (0/001=‌P)، در فاز کانسنتریک (0/001=‌P)، و در موقعیت حداکثر فلکشن زانو (0/001=‌P) و همچنین کاهش چرخش خارجی تیبیوفمورال در فاز اکسنتریک (0/031=‌P)، کانسنتریک (0/019=‌P) و در موقعیت حداکثر فلکشن زانو (0/037=‌P) بعد از ارائه مداخله نسبت به قبل از مداخله بود. علاوه‌بر‌این به‌طور معناداری افزایش فلکشن زانو در فاز اکسنتریک (0/007=‌P) و موقعیت حداکثر خم شدن زانو (0/017=‌P) بعد از ارائه مداخله نسبت به قبل از مداخله مشاهده شد. در‌رابطه‌با عملکرد پرشی، ارائه مداخله با افزایش زمان تیک‌آف (0/039=‌P) و متعاقباً کاهش عملکرد پرشی بر‌اساس شاخص قدرت واکنشی تعدیل‌شده (0/011=‌P) همراه بود. نتیجه‌گیری نتایج مطالعه حاضر نشان می‌دهد مداخله بازخورد بیرونی به‌صورت آنی نقص حرکتی ولگوس دینامیک زانو را بدون ایجاد اختلال در ارتفاع پرش ورزشکاران در حین انجام تکلیف حرکتی پرش فرود دو پا بهبود می‌بخشد، اما این با کاهش زمان تیک‌آف و متعاقباً با کاهش عملکرد پرشی بر مبنای شاخص قدرت واکنشی تعدیل‌شده بود. با وجود این به‌عنوان یک برنامه پیشگیری از آسیب‌های ورزشی مبتنی بر شواهد، اثربخشی بهبود نقص حرکتی ولگوس دینامیک زانو بر عملکرد پرش ورزشکاران باید در دراز‌مدت به‌عنوان یک الگوی حرکتی جدید مورد بررسی قرار گیرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101758_65b410d49ba7a4ab83af4b38262a62d2.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 13 6 2025 01 20 Effect of a Six-week Neuromuscular Exercise Program on Balance, Ankle Proprioception and Ankle Muscle Strength of Women With Chronic Ankle Instability تأثیر تمرینات عصبی‌عضلانی شش هفته ای بر تعادل، حس عمقی مچ پا و قدرت عضلانی مچ پا زنان مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا 1078 1093 1101768 10.32598/SJRM.13.6.3270 FA نگین عقیلی گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. 0009-0003-5652-0881 غلامعلی قاسمی گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. 0000-0002-7560-017X حامد اسماعیلی گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. 0000-0002-6882-2612 Journal Article 2024 05 07 Background and Aims Ankle sprain is one of the most common injuries among active individuals, which may lead to chronic ankle instability (CAI). This study aimes to study the effects of six weeks of neuromuscular exercises on static and dynamic balance, ankle proprioception, and ankle muscle strength in women with CAI. Methods In this quasi-experimental study, 24 active women with CAI based on the Cumberland ankle instability tool (age: 29.1±7.10 years, height: 163±4 cm, weight: 64±9.6 kg) were purposefully selected and randomly assigned to the exercise and control groups. Before and after the six-week exercise program, the static balance (single-leg stance test on a force plate), dynamic balance (Y-balance test), ankle proprioception, and ankle muscle strength of invertors, evertors, dorsiflexors, and plantarflexors were evaluated (Using a isokinetic dynamometer; Biodex System 3 Pro). The participants in the experimental group performed neuromuscular exercises for six weeks, five sessions per week, for one hour. During this period, the control group continued their daily activities and did not engage in other rehabilitation programs. Data analysis was conducted using mixed analysis of variance. P<0.05 was considered statistically significant. Results After six weeks of exercises, static and dynamic balance, angle replication errors in inversion and eversion, ankle inversion, and strength of invertors, evertors, plantar flexors, and dorsiflexors at angular velocities of 60 and 120°/s were significantly improved in the experimental group (P<0.05). Conclusion It seems that performing neuromuscular exercises improves the balance, ankle proprioception, and ankle muscle strength in women with CAI. Therefore, neuromuscular exercises are recommended in the rehabilitation process of these women. مقدمه و اهداف پیچ‌خوردگی مچ پا یکی از رایج‌ترین آسیب‌ها در میان افراد فعال است که به دنبال آن فرد ممکن است به بی‌ثباتی مزمن مچ پا دچار شود. هدف از این تحقیق، مطالعه تأثیر 6 هفته تمرینات عصبی‌عضلانی بر تعادل ایستا و پویا، حس عمقی و قدرت عضلانی زنان مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا بود. مواد و روش‌ها یافته‌ها در این مطالعه نیمه‌تجربی ۲۴ نفر از زنان دارای بی‌ثباتی مزمن مچ پا (سن 7/29±10/1، قد163±4، وزن 9±6/64) به‌صورت هدفمند انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی جفت‌شده (براساس نمره پرسش‌نامه کامبرلند) در 2 گروه آزمایش و کنترل جای گرفتند. قبل و بعد از مداخله 6 هفته‌ای متغیر‌های تعادل ایستا و پویا، حس عمقی مچ پا، قدرت عضلات اینورتور، اورتور، دورسی فلکسور و پلنتار فلکسور به ترتیب توسط روی فوت اسکن، آزمون تعادل Y و دستگاه ایزوکینتیک بایودکس (مدل 3pro) ارزیابی شدند. آزمودنی‌های گروه آزمایش، تمرینات عصبی‌عضلانی را به مدت 6 هفته هر هفته 5 جلسه ۱ ساعته انجام دادند. در مدت مشابه از آزمودنی‌های گروه کنترل خواسته شد به فعالیت‌های روزمره خود ادامه دهند و در برنامه توان‌بخشی دیگری شرکت نکنند. به‌منظور تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها از تحلیل واریانس طرح مختلط استفاده شد (P<0/05) نتایج نشان داد پس از 6 هفته اعمال مداخله در گروه آزمایش، تعادل ایستا و پویا، خطای بازسازی زاویه اینورژن و اورژن مچ پا و قدرت عضلات اینورتور، اورتور، پلنتار فلکسور و دورسی فلکسور به‌طور معناداری بهبود یافت (P<0/05). نتیجه‌گیری بر‌اساس یافته‌های این مطالعه به نظر می‌رسد انجام تمرینات عصبی‌عضلانی باعث بهبود پارامتر‌های اندازه‌گیری‌شده در زنان مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا می‌شود. این تأثیرات در گروه آزمایش قابل‌ملاحظه بود. در‌نتیجه می‌توان انجام تمرینات عصبی‌عضلانی را در فرایند توان‌بخشی توصیه کرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101768_0411d7a07c545a5d2d979f01d5bc912f.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 13 6 2025 01 20 Effect of Neurofeedback Training on Motor Performance and Gaze Behavior of Skilled Pistol Shooters تمرینات نوروفید‌بک بر عملکرد حرکتی و رفتار خیرگی تیراند‌ازان ماهربا تپانچه 1094 1107 1101763 10.32598/SJRM.13.6.3271 FA حامد مرادی گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، د‌انشکد‌ه علوم ورزشی و تند‌رستی، د‌انشگاه تهران، تهران، ایران. 0009-0001-0153-9863 مهدی شهبازی گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، د‌انشکد‌ه علوم ورزشی و تند‌رستی، د‌انشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-2148-4150 Journal Article 2024 05 11 Background and Aims The present study aims to investigate the effectiveness of neurofeedback training on motor performance and gaze behavior (Quiet eye [QE] duration) of skilled pistol shooters. Methods This is a quasi-experimental study with a pre-test/post-test/two-month follow-up design. Among the skilled pistol shooters in Tehran province, Iran, 30 shooters aged 18-29 years were selected and randomly divided into two groups of 15, including training and control. The training group participated in the neurofeedback training and the shooting training simultaneously at ten 30-minute sessions. The neurofeedback training protocol included alpha activity suppression at a frequency band of 8-12 Hz in the F4 brain region. The QE duration was measured using the Ergoneers eye tracking device, and the motor performance was tested by the standard air rifle shooting test using the special scoring forms. Finally, the results were analyzed in SPSS software, version 20 using repeated measured analysis of variance. Results The neurofeedback training group showed a significant increase in motor performance and the QE duration compared to the control group in the post-test and follow-up phases (P<0.05). Also, the differences in motor performance and the QE duration were significant only between the pre-test and post-test phases (P<0.05). No significant difference was observed between the post-test and follow-up phases (P>0.05). Conclusion Neurofeedback training can increase the motor performance and gaze behavior (QE duration) of skilled pistol shooters. مقد‌مه و اهد‌اف هد‌ف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی تمرینات نوروفید‌بک بر عملکرد حرکتی و رفتار خیرگی (مد‌ت‌زمان چشم آرام) تیراند‌ازان ماهر بود. مواد و روش‌ها تحقیق از نوع نیمه‌تجربی و بین‌گروهی و طرح تحقیق، شامل یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل مشتمل بر مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری د‌وماهه بود. از بین تیراند‌ازان حرف‌های استان تهران 30 نفر با د‌امنه سنی 18 تا 29 سال به‌صورت تصاد‌فی د‌ر 2 گروه 15 نفری قرار د‌اد‌ه شد‌ند. گروه تمرینات نوروفید‌بک هم‌زمان با شرکت د‌ر تمرینات تیراند‌ازی د‌ر تمرینات مربوط به نوروفید‌بک نیز شرکت کرد‌ند که مشتمل بر 10 جلسه 30 د‌قیق‌های و پروتکل مورد‌نظر شامل سرکوب آلفا با باند فرکانسی 8 تا 12 هرتز و د‌ر جایگاه اف 4 برای هر آزمود‌نی بود. برای ثبت مد‌ت‌زمان چشم آرام از د‌ستگاه رد‌یابی حرکات چشم ارگونیر و همچنین برای ارزیابی عملکرد حرکتی تیراند‌ازان از آزمون استاند‌ارد هد‌ف‌گیری با تفنگ باد‌ی استفاد‌ه شد. امتیاز‌ها به‌طور مستقیم با استفاد‌ه از فرم‌‌های مخصوص ثبت شد. سرانجام د‌اد‌ه‌‌های حاصل د‌ر نرم‌افزار SPSS و با آزمون‌‌های آماری مناسب تحلیل شد. یافته‌ها نتایج تحقیق نشان د‌اد گروه تمرینات نوروفید‌بک افزایش معناد‌اری را د‌ر متغیر عملکرد حرکتی و مد‌ت‌زمان چشم آرام (میلی‌ثانیه) نشان د‌اد‌ند (0/05>p). د‌ر متغیر عملکرد حرکتی تیراند‌ازان، مقایسه گروه‌ها د‌ر مرحله پس‌آزمون نشان د‌اد بین گروه کنترل با گروه تمرینات نوروفید‌بک تفاوت معناد‌ار است (0/05>p). نتیجه‌گیری به‌طور خلاصه یافته‌‌های مطالعه حاضر نشان می‌د‌هد تمرینات نوروفید‌بک عملکرد تیراند‌ازان ماهر را افزایش می‌د‌هد، ولی گروه کنترل از پیش‌آزمون تا آزمون پیگیری د‌وماهه هیچ تغیر معناد‌اری ند‌اشته است؛ بنابراین برتری تمرینات نوروفید‌بک د‌ر عملکرد حرکتی و مد‌ت‌زمان چشم آرام، نتیجه نهایی تحقیق حاضر است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101763_3f268fc09ae86463c8e08c500daf10b9.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 13 6 2025 01 20 The Effect of Indoor Rock Climbing With and Without Environmental Affordances on Balance and Fear of Falling In Older تأثیر تمرینات سنگ‌نوردی داخل سالن با و بدون فراهم‌سازهای محیطی بر تعادل و ترس از افتادن در سالمندان 1108 1121 1101770 10.32598/SJRM.13.6.3273 FA وحید مصدری گروه علوم رفتاری و شناختی، دانشکده پردیس البرز، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0009-0000-9212-5836 محمود شیخ گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-4029-3568 داود حومنیان گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-3250-832X محبوبه غیور نجف آبادی گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-2350-4514 فضل الله باقرزاده گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-3866-5756 Journal Article 2024 05 27 Background and Aims Impaired balance and fear of falling in older adults can disrupt their daily activities and reduce their quality of life. Therefore, it is of great importance to use up-to-date and attractive exercises such as rock climbing in order to improve their balance and reduce the fear of falling. This study aims to investigate the effect of indoor rock climbing with and without environmental affordances on balance and fear of falling in older men. Methods This quasi-experimental study was conducted on 36 older men aged 60-75, who were randomly divided into three groups of 12 people, including two experimental groups who performed indoor rock climbing with and without environmental affordances (educational and motivational instructions of the trainer, feedback, guidance, etc.) for eight weeks at two 40-minute sessions per week, and one control group who did not receive any training and performed routine daily activities. Three groups completed the berg balance scale (BBS) and fall efficacy scale-international (FES-I) in two pre-test and post-test phases. Paired t-test was used to examine within-group differences and the analysis of covariance was used for between-group comparisons. Results Indoor rock climbing with and without affordances caused a significant increase in the BBS score (P<0.001) and a decrease in the FES-I score (P<0.001) in the post-test phase compared to the pre-test phase. Also, the BBS score of the group with affordances was significantly higher than that of the group without affordances (P=0.012), while the FES-I score in the group with affordances was lower than in the group without affordances (P=0.033). Also, the BBS and FES-I scores in the control group were lower and higher than in the experimental groups, respectively (P<0.001). Conclusion Indoor rock climbing, with and without environmental affordances, can significantly increase balance and reduce the fear of falling in older men. These two techniques can be used to improve the balance and individual independence of older men. مقدمه و اهداف عدم وجود تعادل و ترس از افتادن در افراد سالمند می‌تواند منجر به اختلال در فعالیت‌های روزانه، زمین خوردن و درنهایت کاهش کیفیت زندگی شود. بنابراین استفاده از تمرینات به‌روز و جذاب، مانند سنگ‌نوردی که بتواند در بهبود تعادل و کاهش ترس از افتادن سالمندان اثربخش باشد، از اهمیت بالایی برخوردار است. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تمرینات سنگ‌نوردی داخل سالن با و بدون فراهم‌سازهای محیطی بر تعادل و ترس از افتادن در سالمندان انجام شد. مواد و روش‌ها این پژوهش نیمه‌تجربی بر روی 36 سالمند (‌با دامنه سنی 60 تا 75) انجام شد که به‌طور تصادفی به 3 گروه 12 نفره به تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان در 2 گروه آزمایش، تمرینات مداخله‌ای سنگ‌نوردی با و بدون فراهم‌سازها (دستورالعمل‌های آموزشی و انگیزشی مربی، بازخورد، راهنمایی و غیره) را در قالب 2 جلسه 40 دقیقه‌ای در هفته و به مدت 8 هفته دریافت کردند. از سوی دیگر، افراد گروه کنترل، هیچ تمرینی دریافت نکردند و کارهای معمولی روزمره را انجام دادند. 3 گروه آزمودنی 2 پرسش‌نامه برگ و ترس از افتادن را 2 زمان پیش‌آزمون و پس‌آزمون تکمیل کردند. از آزمون تی همبسته برای بررسی تغییرات درون‌گروهی و از آزمون تحلیل کوواریانس برای مقایسه بین گروه‌ها استفاده شد. یافته‌ها نتایج نشان داد سنگ‌نوردی داخل سالن با و بدون فراهم‌سازها موجب افزایش معنی‌دار نمرات تعادل (0/0005=‌P) و کاهش ترس از افتادن (0/0005=‌P) افراد سالمند در پس‌آزمون نسبت به پیش‌آزمون شد. همچنین نمرات تعادل گروه فراهم‌سازها بیشتر از گروه بدون فراهم‌سازها بود (0/012=‌P)؛ در‌حالی‌که نمرات ترس از افتادن گروه فراهم‌سازها کمتر از گروه بدون فراهم‌سازها بود (0/033=‌P). همچنین نمرات تعادل و ترس از افتادن گروه کنترل به ترتیب کمتر و بیشتر از سایر گروه‌های آزمایش بود (0/0005=‌P). نتیجه‌گیری استفاده از تمرینات سنگ‌نوردی به‌عنوان یک سرگرمی برای اوقات فراغت افراد سالمند می‌تواند اثر مثبتی بر افزایش تعادل و کاهش ترس از افتادن افراد سالمند بگذارد و در تحقیقات آینده می‌توان از این دو شیوه برای بهبود عوامل روانی و فیزیکی افراد سالمند استفاده کرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101770_9fb5f660266b01bb8c17bb7ffc2f43c8.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 13 6 2025 01 20 The Effect of 8 Weeks of Corrective Games on Postural Alignment, Sensory Profile and Attention Deficit in Autistic Male Children With Upper Cross Syndrome اثر 8 هفته بازی‌ بر راستای پاسچرال، نیمرخ حسی و نقص توجه کودکان پسر طیف اتیسم دارای سندرم متقاطع فوقانی 1122 1133 1101772 10.32598/SJRM.13.6.3275 FA امیراحسان بخشنده گروه تندرستی و توانبخشی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. 0009-0007-1069-5124 امیر حسین براتی گروه تندرستی و توانبخشی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. 0000-0002-9952-5557 نیلوفر سرایلو گروه آموزش و روان‌شناسی کودکان استثنائی، دانشگاه پیام‌نور، اردبیل، ایران. 0009-0009-8413-5781 Journal Article 2024 05 29 Background and Aims Upper cross syndrome (UCS) is a common defect among children with autism spectrum disorder (ASD). The present aims to investigate the effect of 8 weeks of corrective games on the postural alignment, sensory profile, and attention deficit of ASD male children with UCS. Methods In this study, 20 autistic boys aged 7-12 years with UCS at an autism rehabilitation center in Tehran, Iran, were purposefully selected and randomly divided into two groups of training (n=10) and control (n=10). Before the intervention, the side view photography method, a flexible ruler, Dunn’s sensory profile questionnaire, and the conners’ rating scales (CRs)–revised (teacher and parent forms) were used to evaluate forward head and shoulder angles, kyphosis angle, sensory profile, and attention deficit, respectively. The training group performed corrective games for 8 weeks, while the control group performed their daily therapeutic activities in the rehabilitation center. After the end of the course, all children underwent the post-test assessments. The analysis of covariance and paired t-test were used to examine the difference between groups and within groups, respectively, in SPSS software, version 26. The significance level was set at 0.05. Results The results showed that 8 weeks of corrective games significantly improved the forward head angle, forward shoulder angle, kyphosis angle, sensory profile, and attention deficit in the training group (P<0.05) with a large effect size, but no significant difference was found in the control group (P>0.05). Conclusion The selected corrective games can improve postural alignment, sensory profile, and attention of ASD male children with UCS. The trainers and occupational therapists are recommended to use these games. مقدمه و اهداف سندرم متقاطع فوقانی یکی از ناهنجاری‌های شایع در کودکان طیف اتیسم است. هدف پژوهش حاضر بررسی 8 هفته بازی‌ بر راستای پاسچرال، نیمرخ حسی و نقص توجه کودکان طیف اتیسم دارای سندرم متقاطع فوقانی است. مواد و روش‌ها جهت انجام این پژوهش20 کودک پسر (7 تا 12 سال) طیف اتیسم مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی به‌صورت هدف‌دار انتخاب و به‌صورت تصادفی به 2 گروه بازی (10 نفر) و کنترل (10 نفر) تقسیم شدند. از روش تصویربرداری، خط‌کش منعطف، پرسش‌نامه دان و پرسش‌نامه کانرز به ترتیب جهت ارزیابی سر به جلو، شانه به جلو، کایفوز، پروفایل حسی و نقص توجه کودکان طیف اتیسم مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی استفاده شد. گروه تمرینی به مدت 8 هفته تمرینات بازی‌ را انجام دادند. گروه کنترل نیز به فعالیت درمانی روتین خود در مرکز توان‌بخشی پرداختند. پس از اتمام دوره، ارزیابی مجدد به عمل آمد. جهت بررسی تفاوت بین‌گروهی و درون‌گروهی به‌ترتیب از آزمون کوواریانس و تی وابسته با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 26 استفاده شد، سطح معنی‌داری در مطالعه حاضر کمتر از 0/05 بود. یافته‌ها نتایج پژوهش نشان داد 8 هفته تمرینات بازی بر میزان سر به جلو، شانه به جلو، کایفوز، پروفایل حسی و نقص توجه کودکان طیف اتیسم مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی تأثیر‌گذار بوده است (0/05<‌P). اما در گروه کنترل هیچ تفاوت معنی‌داری یافت نشد (0/05>‌P). در مقایسه بین‌گروهی نیز بهبودی با اندازه اثر بزرگ در گروه بازی بود. نتیجه‌گیری باتوجه‌به نتایج پژوهش می‌توان نتیجه گرفت تمرینات مطالعه حاضر بر کلیه فاکتورهای پژوهش اثر داشته، منجر به بهبودی راستای وضعیتی، حواس چندگانه و متمرکز کردن کانون توجه کودکان طیف اتیسم مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی شده است. از‌این‌رو به مربیان و کاردرمان‌های محترم پیشنهاد می‌‌شود از تمرینات بازی‌ استفاده کنند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101772_4ff4a580b9b145822965493d677a0980.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 13 6 2025 01 20 Comparing the Effects of Eight-week Multisensory Integration Training and Resistance Training on Static and Dynamic Balance of Older Men: A Randomized Clinical Trial مقایسه تأثیر 8 هفته تمرینات یکپارچگی چند‌حسی و تمرینات مقاومتی بر تعادل ایستا و پویای مردان سالمند: کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده 1134 1149 1101767 10.32598/SJRM.13.6.3282 FA طاهره رحیمی گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت‌بدنی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0009-0006-8458-6986 سعید ارشم گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت‌بدنی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0003-4424-1650 غلامرضا لطفی گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت‌بدنی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران. 0000-0002-4506-5313 حسن صادقی گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0002-5602-1754 Journal Article 2024 06 21 Background and Aims Balance impairment is one of the problems in older adults, which can increase the risk of falling. The present study aims to compare the effects of multisensory integration training and resistance training on static and dynamic balance in older men. Methods This is a randomized controlled clinical trial. Participants were 45 healthy older men aged 60-75 who were randomly divided into three groups, including multisensory integration training, resistance training, and control. The two training groups participated in eight-week training programs (three sessions per week, each for 45 minutes), while the control group performed their daily activities. The sharpened Romberg test was used to measure static balance, and the timed up & go test was used to measure dynamic balance. Results Both training groups showed a significant increase in static balance (F(2, 41)=7.60, P=0.002, η2=0.27) and dynamic balance (F(2, 41)=6.11, P=0.005, η2=0.23) compared to the control group. There were no significant differences between the two training groups in static balance (P=0.111) or dynamic balance (P=1.000). Conclusion Both resistance training and multisensory integration training can improve the static and dynamic balance of older men. There is no significant difference between their efficacy in improving balance. مقدمه و اهداف تعادل از‌جمله مشکلات سالمندان است که آن‌ها را در معرض افزایش خطر زمین خوردن قرار می‌دهد، به این دلیل پیشگیری از افتادن به موضوعی مهم در سالمندان تبدیل شده است، بنابراین هدف پژوهش حاضر تعیین اثر تمرینات یکپارچگی چند‌حسی و تمرینات مقاومتی بر تعادل ایستا و پویای سالمندان مرد بود. مواد و روش‌ها 45 سالمند مرد سالم 60 تا 75 ساله به‌طور تصادفی در 3 گروه قرار گرفتند: 1. گروه تمرینات یکپارچگی چند‌حسی؛ 2. گروه تمرینات مقاومتی؛ 3. گروه کنترل. هر دو گروه تمرینات یکپارچگی چند‌حسی و تمرینات مقاومتی دریک برنامه مداخله 8 هفته‌ای (3 جلسه در هفته، هر جلسه 45 دقیقه) شرکت کردند و گروه کنترل فعالیت‌های روزانه خود را انجام دادند. ازآزمون شارپندرومبرگ برای اندازه‌گیری تعادل ایستا و برای اندازه‌گیری تعادل پویا از آزمون زمان‌دار برخاستن و رفتن استفاده شد. یافته‌ها یافته‌ها نشان داد تمرینات یکپارچگی چند‌حسی و گروه تمرینات مقاومتی به‌صورت معنی‌داری موجب افزایش تعادل ایستای سالمندان شده است (η2=0/27 و P=0/002 و F(41,2)=7/60). درحالی‌که بین تأثیر 2 مداخله از‌نظر آماری تفاوت معنی‌داری وجود نداشت (111/P=0). همچنین نتایج تحلیل تعادل پویا نیز نشان داد تمرینات یکپارچگی چند‌حسی و تمرینات مقاومتی به‌صورت معنی‌داری موجب افزایش تعادل پویای آن‌ها شده است (η2=0/23 و P=0/005 و F(41,2)=6/11). علاوه‌بر‌این، بین تأثیر 2 مداخله برای تعادل پویا ازنظر آماری تفاوت معنی‌داری وجود نداشت (000/P=1). نتیجه‌گیری هر دو نوع تمرینات مقاومتی و تمرینات یکپارچگی چند‌حسی، تعادل ایستا و پویای سالمندان را بهبود بخشید. اگرچه گروه تمرینات یکپارچگی چند‌حسی نتایج بهتری ارائه کرد، اما نمی‌توان بیان کرد که این نوع تمرین در بهبود کنترل تعادل مؤثرتر از تمرینات مقاومتی است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101767_283869550e6641b91c7e542b21feb155.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 13 6 2025 01 20 Does Sixteen Weeks of Progressive, Age-specific Balance Exercises Have a Positive Effect on the Balance of Prepubescent Male Wrestlers? آیا 16 هفته تمرین تعادلی پیش‌رونده سن‌محور بر توانایی تعادلی کشتی‌گیران نابالغ پسر تأثیر دارد؟ 1150 1163 1101781 10.32598/SJRM.13.6.3288 FA شادمهر میردار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. 0000-0003-3075-1529 فروغ نیستانی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. 0009-0000-5811-4340 سید اسماعیل حسین نژاد گروه بیومکانیک ورزشی و رفتار حرکتی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. 0000-0003-4031-4226 Journal Article 2024 08 09 Background and Aims Wrestling techniques are mainly based on continuous displacements, pushes and pulls, with the overall goal of maintaining own balance and disrupting the opponent's balance. The balance related systems are matured during adolescence. The level of balance training in prepubescent athletes is not well-defined. The present study aims to investigate the effect of age-focused balance exercises using functional tests tailored to the wrestling sport on the balance of prepubescent male wrestlers. Methods In this study, participants were 28 boys aged 11-16 years in two groups of 18 wrestlers (training groups) and 10 non-wrestlers (control group). The training group performed age-focused balance exercises for 16 weeks, three times a week. The intensity, duration and type of balance exercises were changed every week. The control group was used to control balance changes during four months. The balance parameters including distance and surface area of the center of pressure (COP) movement were measured in the guard position immediately after 25-30 seconds of perturbation by a foot scan plate. The independent t-test was used to examine the statistical differences between the two groups. Statistical calculations were performed in SPSS software, version 27. The significance level was set at 0.05. Results Results of the independent t-test showed that the wrestling group had a significant improvement in the surface area for the COP displacement compared to the non-wrestling group (17.60 vs 9.06 cm; P<0.001), while the distance of the COP displacement did not show a significant difference between the two groups (P=0.13). Conclusion The age-specific balance exercises can lead to a significant improvement in the balance of prepubescent male wrestlers. If these wrestlers regularly perform these balance exercises, they will show greater improvement in balance and may perform wrestling techniques better. مقدمه و اهداف تکنیک‌های کشتی، عمدتاً مبتنی بر جابه‌جایی‌ها، فشارها و کشش‌های مداوم است و هدف آن‌ها به‌طور‌کلی حفظ تعادل کشتی‌گیر و برهم زدن تعادل حریف است. تعادل در دوران بلوغ توسعه می‌یابد و به همین خاطر سطح تمرین‌پذیری تعادل در ورزشکاران نابالغ مشخص نیست. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرینات تعادلی سن‌محور و آزمون عملکردی معادل رشته کشتی بر تعادل کشتی‌گیران در دوران رشد است. مواد و روش‌ها نمونه آماری پژوهش شامل 28 کشتی‌گیر (گروه تمرینی، 18 نفر) و غیرکشتی‌گیر (گروه کنترل، 10 نفر ) 11 تا 16 سال بود. از گروه غیرکشتی‌گیر برای کنترل تغییر تعادل در طول 4 ماه استفاده شد. آزمودنی‌ها به مدت 16 هفته، 3 جلسه در هفته به تمرینات تعادلی سن‌محور ‌پرداختند. شدت، مدت و نوع تمرین تعادلی در هر هفته تغییر یافت. آزمودنی‌ها به مدت 16 هفته، 3 جلسه در هفته به تمرینات تعادلی سن‌محور ‌پرداختند. پارامترهای تعادل در حالت گارد کشتی بلافاصله بعد از چالش تعادلی 25 تا 30 ثانیه به‌وسیله فوت اسکن مورد بررسی قرار گرفت. مسافت و سطح حرکت مرکز فشار جهت ارزیابی تعادل مورد استفاده قرار گرفت. جهت بررسی تفاوت آماری بین 2 گروه از آزمون تی مستقل در سطح معنی‌داری 0/05 استفاده شد. محاسبات آماری در نرم‌افزار SPSS نسخه 27 انجام شد. یافته‌ها نتایج نشان ‌داد تمرین تعادلی سن‌محور در کشتی‌گیران نابالغ پیشرفت معنی‌دار داشت. تغییرات سطح حرکت مرکز فشار در گروه کشتی‌گیر (17/60) در مقایسه با گروه غیرکشتی‌گیر (96/06) بهبود معناداری داشته است (0/001>p). در‌حالی‌که تغییرات مسافت حرکت مرکز فشار بین 2 گروه تفاوت معناداری را نشان نداد (0/13=p). نتیجه‌گیری با‌توجه‌به یافته‌های پژوهش، زمانی که ورزشکاران نابالغ تمرین تعادلی سن‌محور پیش‌رونده را به‌طور منظم در کنار ورزشی مانند کشتی اجرا می‌کنند، پیشرفت بیشتری در عملکرد تعادلی نشان خواهند داد و احتمالاً در اجرای فنون کشتی عملکرد بهتری خواهند داشت.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101781_81519844bfde38ea5df007a3a9a04db1.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 13 6 2025 01 20 The Effects of Neuromuscular Training on Balance and Jump-landing Mechanics in Male Football Players at High Risk of Anterior Cruciate Ligament Injury اثر یک دوره تمرینات عصبی‌عضلانی بر تعادل ایستا، پویا و مکانیک پرش‌فرود در مردان فوتبالیست با ریسک بالای آسیب رباط صلیبی قدامی 1164 1179 1101779 10.32598/SJRM.13.6.3298 FA رضا محمدی ده چشمه گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده‌ تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0001-6059-921X صدرالدین شجاع الدین گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده‌ تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0003-0272-6748 علی عباسی گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده‌ تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0001-9733-6501 Journal Article 2024 09 21 Background and Aims Anterior cruciate ligament (ACL) injury prevention programs are implemented to correct or eliminate risk factors and reduce the incidence of injury. Neuromuscular training focus on various activities and play an important role in improving neuromuscular control. This research aims to investigate the effects of neuromuscular training on static and dynamic balance and jump-landing mechanics in male football players at high risk of ACL injury. Methods In this semi-experimental study, 24 male football players at high risk of ACL injury (a score >6 in the tuck jump test) were purposefully selected and randomly divided into two groups of training (n=12) and control (n=12). before and after neuromuscular training, static balance was evaluated using the Stork test and the dynamic balance was evaluated using the Y balance test. Also, the jump-landing mechanics was evaluated with the tuck jump test. The training group participated in the neuromuscular training program for six weeks (3 sessions per week) while the control group did not receive any intervention. Data were analyzed using the Shapiro-Wilk test, analysis of covariance, and paired t-test in SPSS software, version 22. P<0.05 was considered statistically significant. Results The results showed that, after neuromuscular training, the stork test time (static balance; P=0.001) and the reach distance in the Y balance test (dynamic balance; P=0.001) significantly increased and the error rate in the tuck jump test (jump-landing mechanics; P=0.002) significantly decreased in the training group compared to the control group (P<0.05). Conclusion Neuromuscular training is recommended to improve the static and dynamic balance and jump-landing mechanics and consequently prevent ACL injury in male football players. مقدمه و اهداف برنامه‌های پیشگیری از آسیب لیگامان صلیبی قدامی به‌منظور اصلاح یا حذف عوامل خطر‌ساز وکاهش بروز آسیب اجرا می‌شوند. تمرینات عصبی‌عضلانی با تمرکز بر فعالیت‌های متنوع، نقش مهمی در بهبود کنترل عصبی‌عضلانی دارند. بنابراین هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر تمرینات عصبی‌عضلانی بر تعادل ایستا، پویا و مکانیک پرش‌فرود در مردان فوتبالیست با ریسک بالای آسیب رباط صلیبی قدامی است. مواد و روش‌ها در این تحقیق نیمه‌تجربی، 24 نفر از مردان فوتبالیست با ریسک بالای آسیب رباط صلیبی قدامی (افرادی که در آزمون پرش تاک امتیاز بیشتر از 6 کسب کرده بودند) به‌صورت هدفمند انتخاب شدند و به‌طور تصادفی در 2 گروه آزمایش (12 نفر) و کنترل (12 نفر) قرار گرفتند. پیش از شروع تمرینات عصبی‌عضلانی، از همه آزمودنی‌ها ارزیابی تعادل ایستا، پویا و مکانیک پرش‌فرود به‌عمل آمد. اعضای گروه آزمایش به مدت 6 هفته (۳ جلسه در هفته) در برنامه تمرینات عصبی‌عضلانی شرکت کردند. درحالی‌که گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‌ای را دریافت نمی‌کرد. پس از پایان تمرینات، همه آزمودنی‌ها دوباره مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده‌ها با آزمون‌های آماری شاپیروویلک، تحلیل کوواریانس و تی زوجی و با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه22 تجزیه‌وتحلیل شدند (P≤0/05). یافته‌ها نتایج نشان داد تمرینات عصبی‌عضلانی در گروه آزمایش به‌طور معنی‌داری باعث افزایش زمان آزمون لک‌لک در متغیر تعادل ایستا (P=0/001)، افزایش میزان دسترسی آزمون Y در متغیر تعادل پویا (P=0/001) و همچنین کاهش خطای آزمون پرش تاک در متغیر مکانیک پرش فرود (P=0/002) شده است. بنابراین متغیرهای تعادل ایستا، تعادل پویا و مکانیک پرش فرود در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل به‌طور معنی‌داری بهبود یافته است (P≤0/05). نتیجه‌گیری با‌توجه‌به یافته‌های تحقیق، استفاده از تمرینات عصبی‌عضلانی را می‌توان به‌منظور بهبود تعادل ایستا، پویا و مکانیک پرش‌فرود و درنهایت، پیشگیری از آسیب رباط صلیبی قدامی توصیه کرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101779_24c2859eb03348384ad4bb9ed8412ce1.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 13 6 2025 01 20 The Effect of a Symmetrical Corrective Exercise Program on the Scoliosis Deformity of A Young Male With Marfan-like Syndrome: A Case Study تأثیر یک برنامه تمرین اصلاحی متقارن بر ناهنجاری اسکولیوز در فرد مبتلا به سندرم شبه‌مارفان (مطالعه موردی) 1180 1193 1101759 10.32598/SJRM.13.6.3242 FA زهرا ساده دل فدافن گروه فیزویولوژی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. 0000-0002-4299-8839 نرمین غنی زاده حصار گروه فیزویولوژی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. 0000-0002-4489-6705 Journal Article 2024 01 02 Background and Aims Marfan syndrome is a genetic disorder that is diagnosed based on clinical findings in cardiovascular, visual and musculoskeletal systems and positive family history. Marfan-like syndrome has musculoskeletal abnormalities similar to Marfan syndrome but with no cardiovascular and visual abnormalities. Exercise and physical activity have been recommended for these patients. This study aims to investigate the effect of a symmetrical corrective exercise program on the scoliosis deformity of a a toung male patient with Marfan-like syndrome. Methods This is a case study. The case was an 18-year-old boy with Marfan-like syndrome and scoliosis from Urmia, Iran. He performed symmetrical corrective exercises for 12 weeks (24 sessions). The Cobb angle of scoliosis curves was measured in the thoracic and lumbar regions on radiographs before and three months after the exercises. Also, the Cobb angle between the vertebrae involved in scoliosis was measured with radiographs. The degree and percentage of difference was obtained by subtracting the post-test score from the pre-test score. Results The findings showed that the post-test thoracic angle decreased by 3.8°(15.56%) compared to the pre-test thoracic angle, and the post-test lumbar angle decreased by 6.2°(9.3%) compared to the pre-test lumbar angle. The changes in the Cobb angle between the vertebrae showed that the rate of decrease changes by moving away from the turning point to the two distal sides in the spine’s S-shaped curve. Conclusion Symmetrical corrective exercises can reduce scoliosis curvature and the intervertebral angle and thus improve the spine alignment of people with Marfan-like syndrome. مقدمه و اهداف سندرم مارفان یک اختلال ارثی است که تشخیص آن بر مبنای یافته‌های کلینیکی در سیستم‌های قلبی‌عروقی، بینایی، اسکلتی‌عضلانی و تاریخچه فامیلی مثبت است. بیماران شبه‌مارفان اغلب، علائم و ناهنجاری‌های اسکلتی‌عضلانی مربوط به سندرم مارفان را دارند، اما مشکلات و عوارض سیستم‌های قلبی‌عروقی و بینایی را ندارند. برای این بیماران انجام ورزش و فعالیت بدنی توصیه شده است. بنابراین هدف این پژوهش بررسی تأثیر یک برنامه تمرین اصلاحی متقارن بر ناهنجاری اسکولیوز یک بیمار شبه‌مارفان بود. مواد و روش‌ها این تحقیق از نوع مطالعه موردی بود که طی آن، 1 نفر آزمودنی مبتلا به سندرم شبه‌مارفان به مدت 12 هفته (24 جلسه) تمرینات اصلاحی متقارن را انجام داد. قبل و بعد از تمرینات زاویه کلی قوس‌های اسکولیوز به شیوه کوب در نواحی توراکس و لومبار روی عکس رادیوگرافی اندازه‌گیری شد. همچنین زاویه کوب بین مهره‌های درگیر در قوس‌های اسکولیوز با استفاده از عکس رادیوگرافی و به‌صورت سگمنت به سگمنت اندازه‌گیری شد. برای تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها آمارتوصیفی شامل اختلاف پیش‌آزمون و پس‌آزمون برحسب درجه و درصد استفاده شد. یافته‌ها یافته‌ها نشان داد اندازه زاویه کوب توراکس در مقایسه پیش‌آزمون با پس‌آزمون به مقدار 3/8 درجه (15/56 درصد) و همچنین مقدار پس‌آزمون زاویه کوب لومبار نسبت به پیش‌آزمون 6/2 درجه (9/3 درصد) کاهش یافته‌اند. همچنین تغییرات زاویه کوب بین مهره‌ها نشان داد، هرچه از نقطه عطف به 2 طرف دیستال انحنای S شکل دور می‌شویم، میزان تغییرات کاهشی بیشتر می‌شود. نتیجه گیری تمرینات اصلاحی متقارن در اصلاح زاویه کلی قوس‌های اسکولیوز و زاویه بین مهره‌ای به‌صورت موضعی تأثیر دارد. این تمرینات می‌تواند در بهبود راستای ستون فقرات افراد مبتلا به سندرم شبه‌مارفان مؤثر واقع شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1101759_4783a8baeb1e182e17fc9123eb2f513d.pdf