دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effect of Powerball on shoulder muscle activity and maximum strength بررسی میزان تأثیر پاوربال بر قدرت و میزان فعالیت عضلات شانه 1 9 1100702 10.22037/jrm.2019.111283.1885 FA میلاد ایروانی کمیته پژوهشی دانشجویان. کارشناسی ارشد فیزیوتراپی، دانشکد علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران محمد محسن روستایی استادیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-5866-6505 عباس رحیمی استاد تمام فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهید بهشتی تهران، ایران 0000-0000-9233-3459 علیرضا اکبرزاده باغبان استاد آمار زیستی، گروه علوم پایه، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0961-1874 Journal Article 2018 07 09 Background and Aims: Muscles around the shoulder are important for its dynamic stability. Strengthening them is a necessity of muscle rehabilitation. This study attempted to investigate the effect of Powerball (as a relatively new method) on shoulder muscles strengthening exercises. Materials and Methods: Seventy-five healthy subjects were randomly divided into experimental (n =50) and controls (n=25) groups. Evaluation of shoulder muscles activity was conducted using electromyography of middle deltoid, upper Trapezius, Latissimus dorsi and Infraspinatus muscles in 90 degree arm abduction with an active powerball (experimental group) and an inactive powerball (control group) immediately and again after 12 days of training. Results: In the experimental group, muscle activity increased significantly in all four muscles while using the Powerball compared to resting mode (P <0.01). However, these values were not significant in the control group. In the case of deltoid and upper Trapezius, muscle activity increased significantly after 12 days of exercise in the experimental group (P = 0.04). A significant increase in muscle activity was observed before and after 12 days of exercise in the experimental group compared to the control group (P <0.01). In the control group, muscle activity was not statistically significant compared to pre-exercise. Regarding Latissimus dorsi, there was no significant increase in muscle activity in the experimental and control groups compared to pre-exercise and also between the experimental and control groups (P> 0.05). Conclusions: The results of this study showed that using the Powerball and exercising with it in 90 degrees of abduction can significantly increase the maximum strength and muscle activity of deltoid and upper trapezius muscle activities. مقدمه و اهداف عضلات اطراف شانه نقش بسیار مهمی را در ثبات دینامیک آن فراهم میکند و لذا برنامه ریزی برای تقویت این عضلات از ضروریات توانخشی عضلانی است . هدف از این مطالعه نیز بررسی اثر پاوربال به عنوان یک روش نسبتا جدید در تمرینات تقویتی بر روی فعالیت عضلات شانه میباشد. مواد و روشها در این مطالعه 75 فرد سالم بطور تصادفی در دو گروه آزمون (50 نفر) و کنترل (25 نفر) قرار گرفتند. بررسی میزان فعالیت عضلات شانه توسط الکترومایوگرافی عضلات دلتوئید میانی، تراپز فوقانی، لاتسیموس دورسی و اینفرااسپیناتوس در وضعیت ابداکشن 90 درجه بازو در دو حالت با پاوربال (گروه آزمون) و با توپ (گروه کنترل) یکبار بلافاصله و بار دیگر پس از 12 روز تمرین مورد ارزیابی قرار گرفت. یافتهها در هر چهار عضله مورد بررسی در گروه آزمون، میزان فعالیت عضلانی در حین استفاده از پاوربال در مقایسه با حالت استراحت افزایش معنیداری پیدا کرده بود (01/0P<) درحالیکه این مقادیر در گروه کنترل معنیدار نشد. در مورد عضلات دلتوئید و تراپز فوقانی، در گروه آزمون میزان فعالیت عضلانی افزایش معنی داری را پس از 12 روز تمرین نسبت به قبل از تمرین نشان داد (04/0P=). در مقایسه بین دو گروه آزمون و کنترل نیز افزایش معنیدار فعالیت عضلانی در این دو عضله در گروه آزمون چه قبل از شروع تمرین و چه بعد از 12 روز تمرین نسبت به گروه کنترل ملاحظه شد (01/0 P<). میزان فعالیت عضلانی درگروه کنترل نسبت به قبل از تمرین از نظر آماری معنیدار نشد. در مورد عضلات لاتسیموس دورسی و اینفرااسپیاتوس میزان فعالیت عضلانی در دو گروه آزمون و کنترل نسبت به قبل از تمرین و همچنین بین گروههای آزمون و کنترل افزایش معنیداری ملاحظه نشد (05/0P>). نتیجه گیری نتایج این مطالعه نشان داد که استفاده از پاوربال و تمرین با آن در وضعیت ابداکشن 90 درجه بازو می تواند میزان فعالیت عضلانی دلتوئید و تراپز فوقانی را بهطور قابل توجهی افزایش دهد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100702_f54a75f0bc45f26b5be1b3d8eb45266b.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Ultrasonic Thickness of Abdominal Wall Muscles in Non-Specific Chronic Low Back Pain Patients based on STarT Questionnaire بررسی ضخامت اولتراسونیک عضلات دیواره طرفی شکم در بیماران با کمردرد مزمن غیراختصاصی بر اساس زیرگروه‌های پرسش‌نامه STarT 10 17 1100592 10.22037/jrm.2018.111197.1829 FA فریده دهقان منشادی دانشیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0003-2184-909X یونس امیری گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران نجمه صدیقی مهر گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران علیرضا اکبرزاده باغبان استاد آمار زیستی، گروه علوم پایه، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0961-1874 اصغر رضاسلطانی استاد گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-2707-1998 Journal Article 2018 04 27 Background and Aim: The Multidimensional STarT Questionnaire is an index of clinical decision making and the choice of treatment type in patients with Nonspecific Chronic Low Back Pain (NSCLBP). The aim of the present study was to compare the ultrasonic thickness of abdominal wall muscles between NSCLBP subgroups based on StarT Questionnaire. Materials and Methods: A total of 17 male patients with NSCLBP participated in the current analytical study. Based on the STarT Questionnaire, 10 participants were placed in the mild subgroup and 7 in the moderate subgroup. The ultrasonic thickness of abdominal wall muscles was measured at rest and contraction in the supine position. Kolmogorov-Smirnov tests, spatial analysis with repeated measure, and paired t-test were used for data analysis. Values p< 0.05 were considered statistically significant. Results: There was no significant difference in resting (F=2.318 p=0.149), and contraction (F= 3.965, p=0.065) thickness of abdominal wall muscles in two subgroups of NSCLBP patients. All three muscles (internal oblique, transversus abdominis, and external oblique) in contraction were thicker than in the rest condition (p=0.02, p=0.001, p=0.007, respectively). Moreover, there was no significant difference between the thickness of the left and right in either of the muscles, whether in the rest or in the contraction condition (p>0.05). Conclusion: Considering no difference in ultrasonic thickness of the abdominal wall muscles between the NSCLBP subgroups based on the STarT Questionnaire, it is recommended that the findings of clinical examinations be used to determine the approach of treatment in the subgroups of NSCLBP patients. مقدمهواهداف پرسشنامه STarT به عنوان ابزاری برای تصمیمگیری بالینی و انتخاب نوع درمان در بیماران با کمردرد مزمن غیراختصاصی معرفی شده است. هدف پژوهش حاضر مقایسه ضخامت اولتراسونیک عضلات دیواره طرفی شکم بین زیرگروههای کمردرد مزمن غیراختصاصی بر اساس پرسشنامه STarT بود. مواد و روش ها 17 بیمار مرد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی که بر اساس پرسشنامه STarT 10 نفر در گروه خفیف و 7 نفر در گروه متوسط قرار داشتند، در این مطالعه تحلیلی شرکت کردند. ضخامت اولتراسونیک عضلات دیواره طرفی شکم بیماران در حالت استراحت و انقباض در وضعیت طاق‌باز اندازه‌گیری شد. از آزمون‌های شاپیرو-ویلک، تحلیل پراکندگی با اندازه‌گیری مکرر و t زوجی برای تحلیل داده‌ها استفاده گردید. در تمامی آزمون‌ها سطح معنادار 05/0>p در نظر گرفته شد. یافته‌ها در بررسی ارتباط متقابل بین زیرگروه کمردردی و ضخامت اولتراسونیک عضلات دیواره طرفی شکم، تفاوت معناداری نه در ضخامت استراحت (149/0=p ,318/2F=) و نه در ضخامت انقباض (065/0p= ,965/3F=) عضلات مورد بررسی مشاهده نگردید. در بررسی ارتباط متقابل گروه و وضعیت (استراحت و انقباض)، در هر دو گروه، سه عضله مایل داخلی،عرضی شکم و مایل خارجی در وضعیت انقباض ضخامت بالاتری نسبت به استراحت داشتند (02/0=p ،001/0=p و 007/0=p). در هیچ یک از عضلات مورد بررسی تفاوت معناداری بین ضخامت در سمت چپ و راست، چه در وضعیت استراحت و چه در وضعیت انقباض مشاهده نگردید (05/0<p). نتیجه‌ گیری با توجه به عدم مشاهده تفاوت در ضخامت اولتراسونیک عضلات دیواره طرفی شکم بین زیرگروه‌های بیماران کمردرد مزمن غیراختصاصی بر اساس پرسشنامه STarT، توصیه می شود استفاده از این پرسشنامه جهت تعیین نوع درمان قبل از شروع برنامه درمانی، بر اساس یافتههای حاصل از ارزیابیهای بالینی انجام گیرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100592_fb57cf3ce6742caf7e8fac6c8625be45.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effects of applying Low Level Laser on Tempromandibular joint after Orthognatic surgery بررسی اثرات استفاده از لیزر کم توان بر مفصل فکی گیجگاهی پس از جراحی زیبایی فک 18 26 1100706 10.22037/jrm.2019.111046.1720 FA محمد محسن روستایی استادیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-5866-6505 آزاده عاشوری کمیته پژوهشی دانشجویان، دانشجوی کاشناسی ارشد فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران صدیقه سادات نعیمی دانشیار گروه فیزیوتراپی، مرکز تحقیقات فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0001-7772-5737 Journal Article 2018 10 29 Background and Aims: Tempromandibular joint is considered as one of the most important joints in our body. Since orders and disorders in this very important region of our body are significantly measured in any case, operations in order to solve. These problems are quite common.Movement restrictions, pain and swelling are considered as negative consequences of this category of surgery.Although the prevalence of the consequences and probability of benefits of low level LASER therapy as a useful treatment in order to lessen or remove them, there has been not enough researchs in this regard yet and this is why we are going to deal with it in this article. Materials and Methods: In the current type of survey was experimental and far sighted. We had control group and the patients were selected by chance. Samples were among the patients who were suffering from prognatism and were operated almost two weeks before getting samples. Results: 36 patients [in two groups each with equal humbers of control and treat] who were suffering from prognatism and were operated to be reconstructed were treated with LLLT for 10 sessions. ontrolled variables were Intensity of pain, restrictions of movements and swelling. Shapirovilk and also coupled T and individual T were used to evaluate the results. Significative differences were observed between two groups of patients considering pain intensity,swelling and movement restrictions in beneath jaw. Conclusion: According to the results applying of LLLT may lead us to lessen the negative consefuences of jaw operated patients consisting: Pain, swelling and movement restrictions. چکیده مقدمه و اهداف مفصل فکی گیجگاهی از جمله مفاصل بسیار مهم در بدن به شمار می‌رود. به دلیل نقش اختلالات استخوانی این ناحیه در زیبایی و عملکرد افراد ، جراحی استئوتومی آن بسیار شایع است. از جمله رایج ترین عوارض بعد از جراحی ترمیمی زیبایی فک ، میتوان به محدودیت حرکتی ، درد و تورم در ناحیه اشاره کرد . علیرغم شیوع عوارض مذکور و تاثیر احتمالی لیزر کم توان در رفع /کاهش آنها، تحقیقات کافی در این حیطه صورت نپذیرفته و این امر هدف مد نظر مقاله فعلی است. مواد و روش ها مطالعه از نوع آینده نگر و در دسته مطالعات تجربی یا مداخله ای ، دارای گروه کنترل و انتخاب تصادفی در دسترس بیماران بود. نمونه ها از بیمارانی که به علت جلو امدگی فک تحتانی در دو هفته گذشته( قبل از نمونه گیری)، تحت جراحی ترمیمی زیبایی قرار گرفته بودند، انتخاب شدند. یافته ها در این مطالعه 36 نفر (در دو گروه مساوی درمان و کنترل) از بیماران مبتلا به جلو آمدگی فک پایین که تحت جراحی ترمیمی زیبایی قرار گرفته بودند با میانگین سنی 27 سال ، طی ده جلسه تحت درمان با لیزر کم توان (LLLT) و لیزر خاموش قرار گرفتند. متغیرهای مد نظر شدت درد ، تورم و محدودیت حرکتی بود . برای تحلیل داده ها از آزمون های شاپیرو-ویلک ،Tزوجی وTمستقل استفاده شد . یافته ها بیانگر اختلاف معنی دار شدت درد (P<0.001)، میزان تورم (P=0.008) ، محدودیت حرکتی فک پایین (P<0.001)بین دو گروه کنترل و درمان بود. نتیجه گیری کاربرد لیزر کم توان می تواند موجب کاهش عوارض ناشی از جراحی زیبایی فک از قبیل درد ، تورم و محدودیت حرکتی مفصل شود .

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100706_ad66ae7a5f29fe5e5326cb66ab0f2bc9.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 The effects of myofacial release in soccer players with proximal tibio-fibular joint pain تاثیر یک دوره درمان آزادسازی مایوفاشیال در ورزشکاران فوتبالیست مبتلا به درد مفصل تیبیوفیبولار فوقانی 27 34 1100705 10.22037/jrm.2019.110060.1036 FA مریم محمدی کمیته پژوهشی دانشجویان، دانشجوی کاشناسی ارشد فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران محمد محسن روستایی استادیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-5866-6505 عباس رحیمی استاد تمام فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی شهید بهشتی تهران، ایران 0000-0000-9233-3459 امین نوروزی فشخامی دکترای فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران علیرضا اکبرزاده باغبان استاد آمار زیستی، گروه علوم پایه، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0961-1874 Journal Article 2018 09 23 Background and Aims: The presents study seeks to study the impact of one treatment course of myo-facial release on soccer players with proximal tibio-fibular joint pain with a history of ACL surgery with hamstring graft. Materials and Methods: The present semi-experimental study has benefited from the co-operation of 40 soccer players who had undergone Acl reconstruction with hamstring grafting, and were suffering from the posterior Lateral knee specially fibullar head. The patients underwent physical therapy treatment for a period of two weeks (for 6 sessions). The evaluation standards were the data obtained from the KOOS and IKDC, as well as the VAS Ruler, and the extension range of the knee. All questionnaires were filled out both before and after physical therapy treatment. All pain areas specially Biseps femoris and Lateral Gastrocnemius was treated with myo-fascial release in one model by reasercher. For evaluating the treatment impacts, the Questionnaire assessments were performed three weeks after the treatment. The data comparisons for the assessment of the variables were performed by the Wilcoxon Rank Test analyses. Results: The results revealed that the mean VAS score pre- and post-treatment were 57.3 and 28.1, respectively; showing a significant difference with a p < 0.001. The mean movement range score pre- and post-treatment were 43.4 and 13.1, respectively; (p < 0.001), also revealing a significant difference. There were also significant differences found for the KOOS and IKDC questionnaire data, as well showing a significant difference. Conclusions: The fascia release maneuver, especially the Lateral hamstring muscle, and Lateral Gastrocnemius release are suitable tools for decreasing pain, and improving the movement range; as well as bettering lifestyle in such patients. مقدمه و اهداف دردهای مفصل تیبیو فیبولار فوقانی در ورزشکاران فوتبالیست مرد با سابقه جراحی بازسازی رباط صلیبی متقاطع قدامی رایج است. .هدف از این پروژه بررسی تاثیر یک دوره درمان آزاد سازی مایوفاشیال در دردهای مفصل تیبیو فیبولار فوقانی در ورزشکاران فوتبالیست مرد با سابقه جراحی بازسازی رباط صلیبی متقاطع قدامی با استفاده از پیوند همسترینگ بود. مواد و روش ها مطالعه حاضر از نوع مطالعات شبه تجربی و بصورت قبل و بعد از درمان بود. در این تحقیق، 40 نفر از ورزشکاران فوتبالیست که تحت عمل جراحی رباط صلیبی متقاطع قدامی با استفاده از همسترینگ -گراسیلیس قرار گرفته بودند و از درد ناحیه پوسترولاترال زانو (سر فیبولا) رنج می برند، به مدت دو هفته و به تعداد 6 جلسه تحت درمان قرار گرفتند. معیار ارزیابی، مقادیر حاصله از پرسشنامه های فارسی شدKOOS [1]و IKDC [2]نیز VAS [3] خط کش استاندارد و دامنه حرکتی اکستنشن زانوبودکه قبل از درمان و بلافاصله بعد از درمان تکمیل گردید. محل درد نمونه ها (عضلات بایسپس فموریس و گاستروکنموس خارجی) همگی به یک روش و توسط محقق اول طرح تحت درمان تکنیک آزادسازی مایوفاشیال قرار گرفت. بعنوان پیگیری تاثیرات درمانی، معیارهای مورد ارزیابی سه هفته بعد از اتمام درمان مجدداٌ توسط همکار طرح مورد ارزیابی قرار گرفت. مقایسه مقادیر قبل و بعد برای همه متغیرها به کمک آزمون آماری ویلکاکسون انجام شد. یافته ها میانگین نمره VASقبل و بعد از درمان به ترتیب 57/3 و 28/1 به دست آمد که نتایج اختلاف معناداری را نشان داد ( 001/0p <). میانگین دامنه حرکتی اکستنشن زانو قبل از درمان 43/4 و بعد از درمان 13/1 بود که این اختلاف نیز معنی دار بود (001/0>p) همچنین میانگین نمره نسخه فارسی پرسشنامه KOOS و IKDC بعد از درمان افزایش معنی داری نسبت به قبل از درمان داشتند(001/0>p). نتیجه گیری مانور آزادسازی فاشیا عضلات همسترینگ خارجی و گاستروکینمیوس خارجی یک ابزار مناسب جهت کاهش درد ، بهبود دامنه حرکتی و افزایش کیفیت زندگی در افراد مبتلا به درد مفصل تیبیوفیبولار فوقانی میباشد .

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100705_d8f95ca1a0729abe6ce243862cbc13f4.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Systematic Review of Auditory Behavioral Tests with Speech Stimuli مروری سیستماتیک بر آزمون های رفتاری شنوایی با محرک گفتار 35 47 1100604 10.22037/jrm.2018.111246.1864 FA سمیه فلاح زاده کارشناسی ارشد، مربی، مرکز تحقیقات اختلالات ارتباطی زبان، گفتار و شنوایی، مجموعه مراکز علوم توانبخشی، گروه شنوایی شناسی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-6113-6142 سارا خسروی دانشجوی کارشناسی، شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000000261136142 سمانه روحانی دانشجوی کارشناسی، شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2018 06 14 Abstract Background and Aim: Most of human communications occur in the form of speech, and an important part of the auditory assessment is performed by a speech stimulus. There are different classifications for auditory behavioral tests with speech stimulus. The purpose of the present study was to investigate auditory behavioral evaluations with speech stimulus. It should also be noted that auditory behavioral tests with speech stimulus have different applications and many researchers have used them in their studies. Methods and Materials: The scientific databases (magiran, SID, PubMed, Science Direct, Scopus, and Google Scholar) were search for the studies published between 1976 to 2018 using relevant keywords. The researches were selected based on the inclusion and exclusion criteria. Findings: In the current paper, auditory behavioral tests were classified based on the auditory levels. Also, test type, type of stimulus used, age group, intensity of stimulation, method of application, etc. which were presented in various articles and sources, were mentioned and compared with each other. Conclusion: Some of the auditory behavioral tests with speech stimulus are used for screening, determining the hearing level in hearing rehabilitation, and evaluating patients. Moreover, speech tests that assess Auditory Perception are necessary to determine the individuals’ performance in their living environment, and the benefits and fitting of hearing aids. مقدمه و اهداف بیشتر ارتباطات بشر به شکل گفتار میباشد و بخش مهمی از آزمونهای شنوایی با محرک گفتاری انجام میشود. تقسیمبندیهای مختلفی برای آزمونهای رفتاری شنوایی با محرک گفتاری وجود دارد. هدف مطالعه حاضر، بررسی آزمونهای رفتاری شنوایی با محرک گفتاری است. همچنین باید گفت که آزمونهای رفتاری شنوایی با محرک گفتاری دارای کاربردهای مختلف بوده که بسیاری از محققان در مطالعاتشان از آنها استفاده کردهاند. مواد و روش ها مطالعه حاضر به وسیله بررسی پایگاههای علمی (Magiran, Scopus،SID ،Pubmed ،Science direct ،Google scholar ) در بازه زمانی 2018–1976 با استفاده از واژگان مرتبط با موضوع انجام شد و مقالات با توجه به معیارهای ورود و خروج انتخاب گردید. یافته ها در مطالعه حاضر آزمونهای رفتاری شنوایی با محرک گفتاری بر اساس سطح مهارتهای شنیداری[a1] تقسیمبندی و بررسی شد. همچنین این آزمونها میتواند بر اساس نوع آزمون، نوع محرک مورد استفاده در آنها، گروه سنی، شدت ارائه تحریک در آنها و کاربرد در مقالات و منابع تقسیمبندی شود. در بخش یافتهها جدولی که آزمونها را معرفی میکند، آورده شده است. نتیجه گیری کاربرد این آزمونها در شنواییشناسی متفاوت است. برخی آزمونهای رفتاری شنیداری با محرک گفتاری برای غربالگری و برخی از آنها، در تعیین سطح برای توانبخشی شنوایی به کار میرود و حتی در ارزیابی تشخیصی بیماران کاربرد دارد. همچنین آزمونهای گفتاری که درک شنیداری را بررسی میکند، برای تعیین میزان عملکرد فرد در محیط زندگیاش و سودمندی وسایل کمکشنیداری و تجویز سمعک لازم میباشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100604_e4dd85ed3ffd7e07572c13d2f2bb7d15.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effect of dry needling with intramuscular electrical stimulation active trigger points in patients with impingement syndrome: an experimental study اثر سوزن خشک همراه با تحریک الکتریکی داخل عضلانی بر نقاط ماشه ای فعال در بیماران شانه درد : یک مطالعه آزمایشی 48 55 1100757 10.22037/jrm.2019.111587.2084 FA ساینا وحیدی منش کمیته پژوهشی دانشجویان، دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیوتراپی، گروه فیزیوتراپی، دانشکده توان بخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0003-1535-7654 محمد محسن روستایی استادیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-5866-6505 منور هادیزاده دانشجوی دکترای تخصصی فیزیوتراپی، گروه فیزیوتراپی، دانشکده توان بخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2019 04 07 Background and Aim: Shoulder impingement syndrome is one of the most frequent reasons of shoulder pain in primary health care. Myofascial trigger point can lead to shoulder pain. Patients with impingement syndrome tend to have more trigger points than health subjects both in affected and non-affected side. This study is aimed to investigate the short time effect of intramuscular electrical stimulation (IMES) through dry needling on active trigger points of upper trapezius and infraspinatus muscles in patients with impingement syndrome. Materials and Methods: In the current experimental study five volunteers with impingement syndrome were treated with a single session of intramuscular electrical stimulation through dry needling on upper trapezius and infraspinatus active trigger points. A busrt current (2 Hz and 200 µs) was applied on the muscle while the electrical stimulation was increased to form a pain free contraction for the patient. Abduction range of motion (ROM) by goniometer and pain sensation by visual analog scale (VAS) were measured before and one week after treatment. Results: VAS and ROM showed improvement in all five patients one week after intramuscular electrical stimulation through dry needling. Conclusion: According to the resultsintramuscular electrical stimulation through dry needling might be effective on improving pain and range of motion in patients with impingement syndrome. مقدمه و اهداف امروزه سندروم گیرافتادگی شانه از شایعترین علل شانه درد در بیماران مراجعه کننده به مراکز درمانی می باشد. نقاط ماشه ای مایوفاشیال می توانند منجر به شانه درد شوند. بیماران دچار سندروم گیر افتادگی شانه نسبت به افراد سالم دارای تعداد نقاط ماشه ای بیشتری در هر دو سمت مبتلا و غیر مبتلا به شانه درد هستند. هدف از این مطالعه بررسی اثرات کوتاه مدت تکنیک سوزن خشک همراه با تحریک الکتریکی داخل عضلانی بر نقاط ماشه ای فعال تراپزیوس فوقانی و اینفرااسپایناتوس در بیماران سندروم گیرافتادگی شانه می باشد. مواد و روش ها در این مطالعه آزمایشی پنج بیمار مبتلا به سندروم گیرافتادگی شانه بطور داوطلبانه تحت یک جلسه درمان با سوزن خشک همراه با تحریک الکتریکی داخل عضلانی برای نقاط ماشه ای فعال عضلات تراپزیوس فوقانی و اینفرااسپایناتوس قرار گرفتند. تحریک الکتریکی بصورت جریان Burst(2Hz و 200 µs ) و شدت آن تا حد انقباض بدون درد بالا برده شد. متغیرهای دامنه حرکتی ابداکشن بازو توسط گونیامتر و میزان درد بر اساس مقیاس دیداری درد (VAS) قبل و یک هفته بعد از مداخله اندازه گیری شدند. یافته ها یافته ها نشان داد بعد از یک جلسه درمان تکنیک سوزن خشک با تحریک الکتریکی داخل عضلانی، دامنه حرکتی در هر پنج نفر افزایش یافت و از میزان درد همگی کاسته شد. نتیجه گیری به نظر می‌رسد تکنیک سوزن خشک با تحریک الکتریکی داخل عضلانی بر نقاط ماشه ای فعال تراپزیوس فوقانی و اینفرااسپایناتوس شاید بتواند در بیماران سندروم گیرافتادگی شانه بر بهبود دامنه حرکتی و کاهش درد موثر باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100757_4814d53b3bfecb2f56b131ac1ea8b2c9.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Comparison of Lower Extremity Function in Non-Athlete Females with and without the Lumbar Hyper Lordosis مقایسه عملکرد اندام تحتانی در زنان غیرورزشکار با و بدون قوس افزایشیافته کمری 56 66 1100598 10.22037/jrm.2018.111016.1699 FA نرگس گلستانی کارشناس ارشد آسیب شناسی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-4129-8267 فؤاد صیدی عضو هیئت علمی و دانشیار گروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-4156-1539 هومن مینونژاد عضو هیئت علمی و دانشیار گروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-5983-8102 Journal Article 2018 07 23 Background and Aim: Most of the research on hyperlordosis has investigated alignment, but due to the integrity of the skeletal-muscular-neurological system and chain reactions, dysfunction of any joint or muscle is reflected as the impairment both in the function of other joints or muscles and in the quality of function of those parts. Therefore, in hyperlordotic people, any change in lumbo-pelvic region may be accompanied not only by change in the function of this region, but also with change in the function of structures below and above the lumbo-pelvic region. The aim of the present study was to compare the function of lower extremity in non-athlete females exhibiting lumbar hyperlordosis and those of individuals without lumbar hyperlordosis. Both groups had no visible mal-alignment in the alignment of their lower extremity. Materials and Methods: In the current study, 60 female students, aged 18 to 24, living at Tehran University dormitory, were selected using purposeful sampling. A total of 30 individuals had a lumbar curvature angle greater than or equal to 58.92 degree and 30 had no hyperlordosis. In a precise measurement of the spine, the participants were investigated for any visible mal-alignment of the lower extremity. Those who were dubious about having other types of mal-alignment were excluded from the study. Lower extremity functional tests were implemented on both groups (with and without hyperlordosis). The tests included: Y, vertical jump, triple hop for distance, six-meter timed hop, and balance error scoring system. Data were analyzed using descriptive and inferential statistical methods (independent T-test) in both groups. Results: The results indicated that in Y test (p= 0.001), vertical jump (p= 0.007), triple hop for distance (p=0.001), six-meter timed hop (p= 0.002), and balance error scoring system (p= 0.001) there were significant differences between the two groups. Conclusion: According to the results, it could be concluded that hyperlordosis has negative effects on the function of lower extremity and it could cause a decrease in lower extremity function. مقدمه و اهداف امروزه در خصوص قوس افزایشیافته کمری، غالب تحقیقات صورتگرفته تنها به تغییرات در راستا پرداختهاند؛ در حالی که با توجه به یکپارچگی تنگاتنگ سیستم اسکلتی-عضلانی- عصبی و عکسالعملهای زنجیره ای، نقص در عملکرد یک بخش از بدن با اختلال در عملکرد و کیفیت عملکرد در دیگر مناطق ارتباط دارد؛ بنابراین ممکن است تغییر در ناحیه کمری- لگنی افراد مبتلا به قوس افزایشیافته کمری نه تنها با تغییر عملکرد در این ناحیه، بلکه در نواحی بالا و پایین نیز همراه باشد. هدف از انجام تحقیق حاضر بررسی عملکرد اندام تحتانی در دو گروه زنان غیرورزشکار با و بدون قوس افزایشیافته کمری بود که ناراستایی قابل مشاهدهای در راستای اندام تحتانی نداشته باشند. مواد و روش ها در تحقیق حاضر، تعداد 60 دانشجوی دختر 18 تا 24 سال ساکن در خوابگاههای دانشگاه تهران، 30 نفر دارای قوس بزرگتر یا مساوی 92/58 درجه و 30 نفر بدون قوس افزایشیافته کمری به صورت هدفمند انتخاب شدند. همچنین آزمودنیهای تحقیق از نظر هرگونه ناراستایی قابل مشاهده در نماهای مختلف بررسی شدند؛ افرادی که مشکوک به ابتلا بودند، از انتخاب آنها به عنوان آزمودنی اجتناب شد. آنگاه از هر دو گروه (با و بدون قوس افزایشیافته کمری) آزمونهای عملکرد اندام تحتانی شامل وای، پرش عمودی، مسافت سه لی، زمان پرش تکپا در مسافت شش متر و تعادل ایستا به عمل آمد. سپس اطلاعات بهدستآمده از تحقیق حاضر با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (t مستقل) در دو گروه سالم و مبتلا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها یافتهها نشان داد که تفاوت معناداری بین میانگین نتایج به‌دست‌آمده در آزمون‌های وای (001/0=P)، پرش عمودی (007/0=P)، مسافت سه لی (001/0=P)، زمان پرش تک‌پا در مسافت شش متر (002/0=P) و تعادل ایستا (001/0=P) بین دو گروه وجود دارد. نتیجه گیری به نظر می‌رسد که قوس افزایشیافته کمری بر روی عملکرد اندام تحتانی تاثیر منفی میگذارد و موجب کاهش عملکرد اندام تحتانی میگردد. ر

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100598_b066529267b561abf24112df2729c87b.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effect of Fatigue in Different Periods of Simulated Match Protocol on Selected Kinematic Variables and Electromyography of Futsal Players' Lower Limb بررسی تأثیر خستگی در زمان‌های مختلف پروتکل شبیه‌سازی‌شده(FIRP) بر متغیرهای منتخب کینماتیکی و فعالیت الکتریکی عضلات اندام تحتانی بازیکنان فوتسال 67 79 1100599 10.22037/jrm.2018.111307.1901 FA مهدی منصوری دانشجوی دکتری بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0001-5811-5925 علی اشرف جمشیدی دانشیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی ایران، تهران، ایران مهدی خالقی تازجی استادیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-3043-3961 فرشته افتخاری استادیار گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران 0000-0002-5231-2538 Journal Article 2018 09 17 Background and Aim: The aim of the present study was to investige the effect of fatigue on different periods of FIRP on the selected kinematic parameters and electromyography of selected muscles of futsal players. Materials and Methods: In the current quasi-experimental study, 12 semi-professional futsal players with no injury of muscle skeletal disorders participated. MyoMotion (with sampling rate of 200 Hz) Noraxon System was used for measuring kinematic parameters and MyoMuscle (with sampling rate of 1000 Hz) Noraxon System was used for measuring muscle activity. All participants did 10 meters sprint test for three times: before, during, and after FIRP. Simultaneously, kinematical and electromyography variables were measured. In the data analysis, procedures continuum relative phase and area under the curve of RMS moving average in four phases, and with 25% interval, during running were calculated. ANOVA with repeated measures and Bonferonni post hoc test were used to examine the differences between effects of fatigue in different situations (P≤0.05). Results: The results showed that there are significant differences between Sagittal hip and knee coordination in phase three (before and while fatigue), between Sagittal knee and ankle joint coordination in each four phases, and between sagittal hip and ankle in phase two and four (before, during, and after fatigue) (P<0.05). The results also showed that there are significance differences between gastrocnemius in phase three and Biceps Femoris in phase three before and after fatigue protocol (P<0.05). Conclusion: Generally, it seems that futsal specific fatigue protocol could considerably affect lower limb muscles and joints interaction in the Sagittal plane; however, its effect on the knee joints and muscles, especially Hamstring, were much higher after fatigue. It is suggested that the strength and conditioning coaches concentrate more on muscle endurance training, especially on Hamstring muscle, and Gastrocnemius to reduce the effect of fatigue on performance and risk of injuries. مقدمه و اهداف خستگی یکی از متغیرهای مهمی است که می‌تواند روی عملکرد در طول رقابت تأثیر بگذارد. هدف تحقیق حاضر بررسی اثر خستگی در زمان‌های مختلف پروتکل شبیه‌سازیشده بر هماهنگی مفاصل اندام تحتانی بازیکنان فوتسال بود. مواد و روش ها روش این تحقیق نیمهتجربی با مدل تاثیرسنجی است که در آن ۱۲ نفر بازیکنان فوتسال نیمه‌حرفه‌ای بدون ناهنجاری یا سابقه آسیبی شرکت کردند. اطلاعات کینماتیکی با سیستم مایوموشن (200 هرتز) و اطلاعات الکترومایوگرافی با سیستم مایو‌ماسل (1000 هرتز) نوراکسون اندازه‌گیری شد. آزمودنی‌ها تست دوی سرعت ده متر را سه ‌بار قبل از پروتکل، حین پروتکل و پس از پروتکل مخصوص خستگی فوتسال (FIRP) انجام دادند و همزمان اطلاعات کینماتیکی و الکترومایوگرافی توسط سیستم ثبت شد. در مرحله پردازش فاز نسبی پیوسته (CRP) و سطح زیر نمودار (RMS) در چهار فاز با فاصله 25 درصدی طی چرخه دویدن مورد محاسبه قرار گرفت. از آزمون آنالیز واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی به منظور شناسایی تفاوت معنادار بین اثر خستگی در متغیرهای مختلف استفاده شد (P≤0.05). یافته ها نتایج تحقیق حاضر نشان داد در هماهنگی مفاصل ران و زانو در صفحه ساجیتال در فاز سوم دویدن (قبل و حین خستگی)، مفاصل زانو و مچ پا در صفحه ساجیتال در هر چهار فاز (قبل و حین خستگی؛ قبل و بعد خستگی) و مفاصل ران و مچ پا در صفحه ساجیتال در فاز دوم و چهارم (قبل و حین؛ قبل و بعد خستگی) تفاوت معناداری وجود دارد (P<0.05). همچنین یافتهها نشان داد بین فعالیت عضلات دوقلو در فاز سوم قبل و بعد از خستگی و عضلات دوسر‌رانی در فاز سوم قبل و بعد از خستگی تفاوت معناداری وجود دارد (P<0.05). نتیجه گیری به‌ طور کلی به‌ نظر می‌رسد خستگی اختصاصی فوتسال تأثیر زیادی خصوصاً بر تعامل عضلات و مفاصل اندام تحتانی در صفحه ساجیتال داشته باشد، با این حال نقش و تأثیرپذیری مفصل و عضلات زانو خصوصاً همسترینگ پس از خستگی به مراتب بیشتر در دویدن سرعتی آشکار می‌شود، تأثیری که هم از جنبه نقش تعاملی با سایر مفاصل و هم از جنبه تولید نیرو می‌تواند مهم باشد. به مربیان و مسئولین مسئول آمادگی جسمانی ورزشکار تأکید می‌شود به منظور حذف اثرات خستگی تأکید بیشتری بر تمرین مخصوص افزایش استقامت و حفظ تنش عضلات اندام تحتانی خصوصاً همسترینگ و دوقلو نمایند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100599_600e49368474748b3c3a481fb1209c53.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 The effect of Cued Speech on Improving the reading accuracy and comprehension of the late diagnosed first grade deaf students تاثیر آموزش گفتار نشانه دار بر بهبود دقت و درک خواندن دانش آموزان با آسیب شنوایی پایه اول ابتدایی 80 85 1100600 10.22037/jrm.2018.111202.1834 FA اسرین پوریان کارشناس ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران گیتا موللی دکتری روان شناسی و آموزش کودکان استثنایی، مرکز تحقیقات توانبخشی اعصاب اطفال، دانشیار دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران 0000-0002-6860-6653 طلیعه ظریفیان استادیار، گروه گفتاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران 0000-0002-6067-829X سینا احمدی گروه رفاه اجتماعی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران Journal Article 2018 05 04 Background and Aims: Hearing sensation is necessary for a child to acquire speech and language. Reading is one of the essential skills, one should acquire in childhood. Previous studies have shown that deaf children have lower reading skills as compared with hearing children. The present study aimed to investigate the effect of Cued Speech on improving the reading skills of the late diagnosed first grade deaf students in elementary schools. Material and Methods: In this quasi-experimental study,19 deaf children (with profound hearing loss) were our experimental group and 9 hearing children were our control group. The deaf samples were late diagnosed and had low language skills and all were using hearing aids. For data collection we used The Persian Diagnostic Reading Test as pre-test and post-test. First, the baseline data was collected. Then, the experimental group received 30 Cued Speech training sessions, each lasting 45 minutes. Data was analyzed using repeated measures with SPSS version 22. Results: The findings showed that Cued Speech had a positive effect on the reading accuracy (p=0.01)and reading comprehension (p=0.096). Conclusion: According to the results, Cued Speech can help deaf students to improve their reading skills. This was important because in late diagnosed deaf children with low levels of language skills, reading skills are often a very challenging issue which needs to be considered. مقدمه و اهداف حس شنوایی جزء حسهایی است که انسان به وسیله آن به زبان و گفتار دست مییابد. رسیدن به خواندن در دوران کودکی امری ضروری است و مطالعات نشان میدهد که کودکان کمشنوا در مقایسه با کودکان شنوا از مهارت خواندن پایینتری برخوردارند؛از این روهدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر آموزش کیود بر بهبود خواندن دانشآموزان کمشنوای پایه اول ابتدایی است. مواد و روش‌ها جامعه آماری پژوهش حاضر از نوع شبهتجربی (پیشآزمون و پسآزمون و پیگیری) با گروه کنترل، دانشآموزان کمشنوای دختر پایه اول تکمیلی بودند که در مدارس کمشنوای شهر تهران تحصیل می‌کردند. نمونه پژوهش به صورت در دسترس ۱۰ نفر گروه آزمایش و ۹ نفر گروه کنترل بودند. داده‌های خط پایه با استفاده از آزمون تشخیصی خواندن جمعآوری شد. گروه آزمایش تحت آموزش روش کیود در قالب ۳۰ جلسه ۴۵ دقیقهای قرار گرفتند. دادهها با نرمافزار SPSS22و با استفاده از آزمون تکرار اندازهگیریها تحلیل شد. یافته ها یافته‌ّهای تحقیق حاضر نشان داد که روش آموزشی گفتار نشانهدار بر دقت تاثیر معنادار و مثبت (01/0=P) داشته است، ولی تاثیر آن بر درک خواندن معنادار نبود(09/0=P). نتیجه گیری آموزش گفتار نشانهدار به کودکان کمشنوا می‌تواند مهارتهای خواندن دانشآموزان کمشنوای پایه اول ابتدایی را بهبود بخشیده و احتمالا بتواند به آنها در امر تحصیل و برقراری ارتباط کمک کند؛ لذا روانشناسان و گفتاردرمانگران می‌توانند از آن برای آموزش افراد کمشنوا استفاده کنند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100600_27831a581e3a575a2fec7095a74bbb26.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effect of Quadriceps Muscular Fatigue on Knee Joint Kinetics at Different Flexion/Extension Velocities in Male Soccer Players اثر خستگی موضعی عضلات چهارسررانی در سرعت های مختلف حرکت فلکشن/اکستنشن بر کینتیک مفصل زانوی فوتبالیست های مرد 86 96 1100602 10.22037/jrm.2018.111398.1962 FA محمد عبداله پور درویشانی دانشجوی کارشناسی ارشد بیومکانیک ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0002-0446-1037 محسن برغمدی استادیار بیومکانیک ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0002-1794-9410 امیرعلی جعفرنژادگرو استادیار بیومکانیک ورزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. 0000-0002-2739-4340 Journal Article 2018 10 03 Background and Aims: The purpose of the current study was to investigate the effect of quadriceps muscular fatigue on knee joint kinetics and kinematics in professional soccer players. Materials and Methods: In the present semi-experimental study, 20 male soccer players (age: 22.90±2.29 years) volunteered to participate. Isokinetic dynamometer (Gymnex ISO 2) was used to measure biomechanical variables during 60, 180, and 360 degree/s angular velocities, each including three repetitions of different flexion/extension velocities. Shapiro-Wilks goodness-of-fit test was used for normality and paired samples t-Test and Two-Way analysis of Variance were used for data analysis (p<0/05). Results: The results showed that there was a significant reduction in the peak extensor power in angular velocity of 60 degrees/s after fatigue as compared to before fatigue (p=0.002). Also, there was significant effects of velocity factor on peak extensor torque (P<0.001), peak flexor torque (P<0.001), peak extensor ratio torque (P<0.001), peak flexor ratio torque (P<0.001), peak extensor angle torque (P=0.048), peak extensor power (P=0.001), peak flexor power (P=0.003), peak extensor work (P<0.001), peak flexor work (P<0.001), total extensor work (P<0.001), total flexor work (P<0.001), and ratio Flexor strength to Extensor (P<0.001). Conclusions:Our results demonstrated that peak extensor power in 60 degrees/s reduced after fatigue. Reduction of peak extensor power could be a possible reason of reduction of performance in the final parts of the competition. مقدمه و اهداف فوتبال یکی از ورزشهای پرطرفدار در جهان است که در دقایق پایانی کاهش عملکرد و افزایش آسیب اندام تحتانی در پی خستگی عضلانی را به دنبال دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر خستگی موضعی عضلات چهارسررانی در سرعتهای مختلف حرکت فلکشن/اکستنشن بر کینتیک مفصل زانوی فوتبالیستهای مرد بود. مواد و روش ها پژوهش حاضر از نوع نیمهتجربی بود. در این پژوهش 20 فوتبالیست مرد (سن: 29/2±90/22 سال) به صورت داوطلبانه شرکت کردند. جهت اندازهگیری متغیرهای بیومکانیکی از دستگاه دینامومتر ایزوکنتیک (Gymnex ISO 2) در سرعتهای زاویهای 60، 180 و 360 درجه بر ثانیه و هر کدام 3 تکرار حرکت فلکشن و اکستنشن زانو استفاده شد. از آزمونهای شاپیرو-ویلک جهت بررسی دادهها و از آزمون تیهمبسته و آنالیز واریانس دوسویه برای تحلیل دادهها استفاده شد (05/0p<). یافته ها نتایج نشان داد که در سرعت زاویهای 60 درجه بر ثانیه، بعد از اعمال خستگی اوج توان اکستنسوری در مقایسه با قبل از اعمال خستگی کاهش داشت (002/0=p). همچنین اثر عامل سرعت بر متغیرهای اوج گشتاور اکستنسوری (001/0>p)، اوج گشتاور فلکسوری (001/0>p)، اوج گشتاور نسبی اکستنسوری (001/0>p)، اوج گشتاور نسبی فلکسوری (001/0>p)، زاویه اوج گشتاوری اکستنسوری (048/0=p)، اوج توان اکستنسوری (003/0=p)، اوج توان فلکسوری (001/0>p)، اوج کار اکستنسوری (001/0>p)، اوج کار فلکسوری (001/0>p)، کل کار اکستنسوری (001/0>p)، کل کار فلکسوری (001/0>p) و نسبت قدرت فلکسوری به اکستنسوری (001/0>p) معنادار بود. نتیجه گیری نتایج پژوهش حاضر نشان داد اوج توان اکستنسوری در سرعت زاویهای 60 درجه بر ثانیه بعد از خستگی کاهش یافت که احتمالا یکی از دلایل کاهش عملکرد بازیکنان فوتبال در دقایق پایانی مسابقه کاهش توان اکستنسوری میباشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100602_3dec9d56cbce9fb8dbd4e4799f014fca.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effect of Combined Trainings (Rom improvement, Muscle Strengthening, Balance Training, and Gait Training) on Balance and Risk for Falling in Older Women with Diabetic Peripheral Neuropathy تأثیر تمرین ترکیبی (تعادلی، قدرتی، انعطافی و راه رفتن) بر تعادل و احتمال افتادن زنان سالمند مبتلا به نوروپاتی محیطی دیابتی 97 105 1100603 10.22037/jrm.2018.111285.1888 FA ویدا فرحان گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-0141-5916 علی عباسی استادیار، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0001-9733-6501 فرهاد طباطبایی قمشه دانشیار، گروه ارگونومی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران مهدی خالقی تازجی استادیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-3043-3961 امیرعلی جعفرنژادگرو استادیار بیومکانیک ورزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0002-2739-4340 Journal Article 2018 07 13 Background and Aim: Direct and indirect complications of diabetic peripheral neuropathy can lead to imbalance and falls, and it may increase the risk for plantar ulcer. Therefore, performing effective trainings to increase balance probably reduces the risk of falling in these patients. Thus, the aim of the present study was to investigate the effect of combined training on the balance and chance of falling in elderly women with diabetic neuropathy. Materials and Methods: A total of 23 patients with diabetic peripheral neuropathy were randomly allocated to experimental (n=11) and control (n=10) groups in the present study. Before and after training, balance and risk for falling were measured using Berg balance score and fear of falling tests, respectively. Experimental group was involved with combined exercise for 8 weeks, 3 sessions per week, and 1 hour per session; the control group did not participate in any exercise program. Data were analyzed running independent and paired- sample t tests at the significance level of α Results: The results showed that there were significant differences in balance and risk for falling scores in the experimental group after combined training, while there were no significant differences in these scores in the control group. Conclusion: Combined trainings improve balance and reduce the possibility of falling elderly women with diabetic peripheral neuropathy. Therefore, it is a beneficial therapeutic intervention in order to improve the balance and reduce the risk of falling in these patients. مقدمه و اهداف عوارض مستقیم و غیرمستقیم نوروپاتی محیطی دیابتی می‎تواند به اختلال تعادل و افتادن منجر شود و احتمال بروز زخم پا را افزایش ‎دهد. از طرفی دیگر، انجام تمرینات موثر در افزایش تعادل، احتمالاً بتواند باعث کاهش خطر افتادن در این بیماران ‏شود؛ لذا هدف مطالعه حاضر، بررسی تأثیر تمرین ترکیبی بر تعادل و احتمال افتادن در زنان سالمند مبتلا به نوروپاتی دیابتی بود. مواد و روش ها در مطالعه حاضر، 23 بیمار زن مبتلا به نوروپاتی محیطی دیابتی به صورت تصادفی به دو گروه مداخله (11 نفر) و کنترل (10 نفر) تقسیم شدند. قبل و بعد از برنامه تمرینی، تعادل و احتمال افتادن آزمودنی‎ها به ترتیب با ابزار تعادل برگ و مقیاس بین‎المللی افتادن اندازه‎گیری شد. گروه تمرین به مدت 8 هفته، هفته‎ای 3 جلسه و 1 ساعت در هر جلسه به انجام تمرین ترکیبی پرداختند. گروه کنترل در این مدت به زندگی معمولی خود ادامه دادند. داده‏ها با استفاده از آزمون‏‎های تی مستقل و وابسته در سطح معنا‏‏داری 05/0>α تجزیه و تحلیل شد. یافته ها نتایج تحقیق حاضر نشان داد که در نمرات تعادل و احتمال افتادن گروه تجربی بعد از اجرای تمرین ترکیبی نسبت به قبل از آن، تفاوت معناداری ایجاد شد، در حالی‏ که این نمرات در گروه کنترل تفاوت معناداری نداشت. نتیجه گیری انجام تمرین ترکیبی باعث بهبود تعادل و کاهش احتمال افتادن زنان سالمند مبتلا به نوروپاتی محیطی دیابتی می‏شود؛ بنابراین به منظور بهبود تعادل و کاهش احتمال افتادن این بیماران مداخله درمانی مفیدی است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100603_453eddee1975d6e434f4c14a6f618150.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy on the Symptoms of Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) and Academic Procrastination of Adolescents with ADHD اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر علائم نقص توجه/بیش فعالی و تعلل ورزی تحصیلی نوجوانان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی 106 118 1100578 10.22037/jrm.2018.111170.1808 FA صالح قلی پور کویچ دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم انسانی و تربیتی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز ، ایران 0000000327156489 شعله لیوارجانی استاد یار گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم انسانی و تربیتی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران 0000-0000-0000-0000 سید داود حسینی نسب استاد گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم انسانی و تربیتی، واحد تبریز،دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز،ایران Journal Article 2018 05 19 Background and Aim: ACT, as a promising approach, has received a lot of attention in the treatment of children and adolescents problem. The aim of the present study was to investigate the effectiveness of acceptance and commitment therapy on ADHD symptoms and academic procrastination of ADHD adolescents. Materials and Methods: Following a pretest-posttest with control group quasi-experimental design, 16 adolescents with ADHD were selected from among clients of Psychiatric and Psychological Service centers with regard to the inclusion criteria and then randomly assigned into experimental (n=8) or control groups (n=8). Child Symptom Index (CSI-4) and Savari’s Academic Procrastination Scale were completed prior to the interventions by all participants and then participants of experiment group individually received a 10-session ACT intervention, while control group received no intervention. After the intervention, the in instruments were completed by participants again. Results: The results of covariance analysis showed that the intervention had no significant effect on inattentiveness, but it was effective on hyperactivity/impulsivity. Also, the results showed that interventions reduced deliberate procrastination, caused by physical-mental fatigue and lack of schedule, and the total score of procrastination. Conclusion:, Findings implicate that ACT is effective and promising intervention, specially for hyperactivity/impulsivity symptoms and procrastination. مقدمه و اهداف درمان پذیرش و تعهد، اخیرا در درمان کودکان و نوجوانان مورد توجه قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر علائم نقص توجه/بیشفعالی و تعللورزی نوجوانان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیشفعالی بود. مواد و روش ها در قالب یک طرح نیمهآزمایشی پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل 16 نوجوان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیشفعالی از بین مراجعان مراکز روانپزشکی و درمانی شهر تبریز و با توجه معیارهای ورود انتخاب شده و به صورت تصادفی در گروههای آزمایش یا کنترل جایگزین شدند (هر گروه 8 نفر). پرسشنامه علائم مرضی کودک (CSI-4) و آزمون تعللورزی تحصیلی سواری بر روی هر سه گروه اجرا شد و سپس نوجوانان گروه آزمایش در 10 جلسه هفتگی انفرادی درمان پذیرش و تعهد شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل در این مدت هیچ مداخلهای دریافت نکرد و سپس ابزارهای پژوهش مجددا بر روی همه نفرات اجرا شد. یافته ها نتایج تحلیل کواریانس مربوط به اثربخشی درمان پذیرش و تعهد نشان داد که تاثیر این مداخله بر نقص توجه معنادار نبوده، ولی بر بیشفعالی/تکانشگری معنادار است. همچنین طبق یافتههای مربوط به اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر تعللورزی حاکی از کاهش تعللورزی عمدی، ناشی از خستگی و بیبرنامگی و نمره کل تعللورزی در مرحله پس از درمان بود. نتیجه گیری یافته های تحقیق حاضر حاکی از اثربخشی پذیرش و تعهد بر علائم بیشفعالی/تکانشگری این اختلال و همچنین تعللورزی بوده و نویدبخش است.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100578_a62c97f4b0145c58fa5cc29b3ad32f3a.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Comparison of the Electromyographic Activity of Trunk and Hip Muscles during Standing in Females with and without Swayback Posture مقایسه فعالیت الکترومایوگرافی عضلات تنه و ران طی ایستادن طبیعی در زنان با و بدون ناهنجاری پشت تاب‌دار 119 128 1100601 10.22037/jrm.2018.111394.1960 FA زهرا درزی شیخ دانشجوی دکتری حرکات اصلاحی، گروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران. فؤاد صیدی دانشیار، گروه گروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-4156-1539 رضا رجبی استاد، گروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-0464-5688 هومن مینونژاد دانشیار، گروه گروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-5983-8102 Journal Article 2018 09 30 Background and Aims: Swayback posture is one of the spinal abnormalities and one of the important causes for the pathology of the Lumbo-Pelvic region. However, due to inadequate information about the method of evaluation among researchers, and also lack of agreement about the muscular changes, less attention has been paid to muscle activity in this posture. Therefore, the purpose of the current study was to compare the electromyographic activity of trunk and hip muscles during standing in females with and without swayback posture. Materials and Methods: For this purpose, 30 inactive females selected using purposive sampling method were assigned into two groups of swayback posture and control. Pelvic tilt and sway angles were obtained with camera and electromyography signals from the thoracic and lumbar erector spine, lumbar multifidus, gluteus maximus, medial hamstring, rectus abdominis, external oblique abdominal, and rectus femoris muscles during standing posture. Results: The results of independent t-test demonstrated significant differences between swayback posture and control groups in the pelvic tilt (p ꞊ 0/001) and sway angles (p ꞊ 0/001). Also, no significant differences were shown between the two groups in the electromyographic activity of erector spine, lumbar multifidus, rectus abdominal, external oblique, and hip extensor muscles during standing (p > 0/05). Moreover, there was a significant difference between the two groups in the amounts of activity of the rectus femoris muscle (p ꞊0/012) and internal oblique (p ꞊0/018). Conclusion: The findings of the present study demonstrated that there are similar muscle contractions in the trunk and hip muscles between two groups of sway back posture and control, which contrary to the previous studies, the perception of passive swayback posture has been somewhat violated. Hence, this can provide a better understanding of the sway back posture for trainers and athletes in assessment and rehabilitation. مقدمه و اهداف پشت تاب‌دار یکی از ناهنجاری‌های ستون فقرات و از علل مهم تأثیرگذار بر پاتولوژی ناحیه کمری-لگنی می‌باشد. با این‌حال، به دلیل ناکافی بودن اطلاعات موجود در ارتباط با شیوه ارزیابی، همچنین نبود اتفاق نظر بین محققان در مورد تغییرات عضلانی حاصله از آن، به فعالیت عضلات مربوطه کمتر توجه شده است. از این رو، تحقیق حاضر با هدف مقایسه فعالیت الکترومایوگرافی عضلات تنه و ران طی حرکت ایستادن بین زنان مبتلا به ناهنجاری پشت تاب‌دار و کنترل انجام گرفت. مواد و روش‌ها در تحقیق حاضر 30 نفر از زنان غیرفعال به‌ صورت هدفمند در دو گروه پشت تاب‌دار و کنترل در این تحقیق شرکت کردند. زوایای نوسان و تیلت لگن با استفاده از دوربین، میزان فعالیت عضلات ارکتور اسپاین (پشتی، کمری)، مولتی‌فیدوس کمری، گلتوس ماکسیموس، مدیال همسترینگ، رکتوس ابدومینوس، اکسترنال ابلیک، اینترنال ابلیک و رکتوس فموریس طی وضعیت ایستادن افراد با استفاده از دستگاه الکترومایوگرافی ثبت شده است. یافته‌ها نتایج t مستقل تفاوت معنادار در میزان زوایای نوسان (001/0p꞊) و تیلت لگن (001/0p꞊) بین گروه پشت تاب‌دار و کنترل نشان داد. همچنین میزان فعالیت عضلات ارکتور اسپاین، مولتیفیدوس کمری، رکتوس ابدومینوس و اکسترنال ابلیک، اکستنسور ران بین دو گروه طی وضعیت ایستادن تفاوت معناداری نشان نداد (05/0p>) و در میزان فعالیت عضله رکتوس فموریس (012/0p꞊) و اینترنال اببلیک (018/0p꞊) بین دو گروه تفاوت معنادار وجود داشت. نتیجه‌ گیری یافته‌های تحقیق حاضر نشان داد به‌ طور کلی انقباضات عضلانی مشابهی در تنه و ران بین دو گروه زنان پشت تابدار و کنترل وجود دارد که برخلاف تحقیقات گذشته، تصور موجود در مورد وضعیت غیرفعال پشت تاب‌دار را تا حدودی نقض کرده است. از این رو، این موضوع میتواند درک بهتری از پوسچر پشت تابدار برای مربیان و ورزشکاران در ارزیابی و توانبخشی فراهم آورد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100601_9df08f5897259c65d93d5635b24d5c93.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 The Relationship between Balance Performance and Working Memory Capacity in Individuals with and without Down Syndrome رابطه بین عملکرد تعادلی با ظرفیت حافظه کاری در افراد با و بدون سندرم داون 129 137 1100605 10.22037/jrm.2018.111433.1990 FA محدثه قبادی گروه تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، همدان، ایران. شهرام نادری گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، همدان، ایران. الهه آزادیان گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، همدان، ایران. 0000-0002-0114-9208 Journal Article 2018 11 07 Background and Aim: Balance and cognitive problems lead to reduced mobility in Down syndrome patients. The aim of the present study was to evaluate the balance features and its relationship with memory capacity in children with and without Down syndrome. Materials and Methods: In the present study, 20 participants with Down syndrome and 20 healthy individuals identical in age and sex and other demographic characteristics were tested. Participants' static and dynamic balance performances were measured using test of standing on the dominant leg with open and closed eyes, functional reach test, tandem walking test, time up and go test, 360 degree rotation test, and Y balance test. Also, each participant's capacity of working memory was measured via the forward and backward counting. Independent t-test and Pearson correlation test were used at the significance level of p < 0.05. Results: The results showed that there is a significant relationship between working memory and some of the balance factors (p < 0.05). Also, the balance performance of Down syndrome patients was significantly lower than that of healthy participants. The working memory capacity in the patients with syndrome showed a significant difference with healthy participants (p < 0.05). Conclusion: The results showed that the cognitive function can affect postural control. Therefore, in addition to reinforcement of the muscular and sensory system, cognitive interventions can also be effective in improving balance. مقدمه و اهداف مشکلات تعادلی و شناختی منجر به کاهش تحرک در بیماران سندرم داون میگردد. بنابراین هدف از مطالعه حاضر، بررسی عملکرد تعادلی و رابطه آن با ظرفیت حافظه کاری در کودکان با و بدون سندرم داون بود. مواد و روش ها در مطالعه حاضر 20 نفر از افراد دارای سندرم داون با 20 فرد سالم که از لحاظ سن و جنس و سایر ویژگیهای دموگرافیک مشابه با آن‌ها بودند، مورد آزمون قرار گرفتند. عملکرد تعادل ایستا و پویای افراد به‌ وسیله آزمون ایستادن روی پای برتر با چشم باز و بسته، آزمون عملکردی کشش دست‌ها، آزمون راه رفتن تاندم، آزمون زمان رفتن و برگشتن، آزمون چرخش 360 درجه و آزمون تعادل Y اندازهگیری شد. ظرفیت حافظه کاری آزمودنیها توسط خردهمقیاس شمارش روبهجلو و معکوس مورد سنجش واقع گردید. از آزمون تی تست مستقل و آزمون همبستگی پیرسون در سطح معناداری 05/0>p استفاده شد. یافته ها نتایج تحقیق حاضر نشان داد همبستگی معناداری بین حافظه کاری و برخی از فاکتورهای تعادل وجود دارد (05/0>p). همچنین عملکرد تعادلی بیماران سندرم داون در آزمونهای انجامگرفته به طور معناداری کمتر از افراد سالم بود. ظرفیت حافظه کاری در بیماران سندرم داون اختلاف معناداری با افراد سالم نشان داد (05/0>p). نتیجه گیری نتایج نشان‌دهنده تأثیر عملکرد شناختی بر کنترل قامت بود. بنابراین علاوه بر تقویت سیستم عضلانی و حسی، مداخلات شناختی نیز میتوانند در بهبود تعادل تأثیرگذار باشند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100605_409d10d13f6fab4203c87e5a0fa127dd.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effect of Sensory-Based Interventions on Adaptive Behavior of Children with Autism Spectrum Disorders بررسی تاثیر مداخلات مبتنی بر حس بر رفتارانطباقی کودکان مبتلا به اختلالات طیف اتیسم 128 145 1100606 10.22037/jrm.2018.111370.1945 FA صفورا عزیزی دانشجوی کارشناسی ارشد کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران پروین راجی استادیار گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران 0000-0003-1078-6177 تهمینه موسوی استادیار گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران مهدی علیزاده استادیار گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران الهام فقیه زاده دانشجوی دکترای آمار زیستی، دانشکده پیراپزشکی، گروه آمار زیستی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2018 09 08 Background and Aim: Autism Spectrum Disorders are described as anomalies of social interactions, and having repetitious and stereotype behaviors. There is a positive correlation between hyper sensitivity and attention disorders in the diagnosed children. Also, there is a problem with hypo sensitivity in these children in the sense that they are not capable of performing adaptive behavior. Also, they lack interaction skills and social interactions. The present study aimed to investigate the intervention of the sensory based intervention of the high function autistic children on their adaptive behavior. Materials and Methods: The present randomized clinical trial was conducted on 50 children with Autism Spectrum Disorders who were selected from an available sample. The data was collected using Vineland Adaptive Behavior Scales questionnaire. The evaluations were conducted both before and right after the interference. The control group received the normal therapy whereas the experimental group received this therapy together with the privileges of the sensory protocol of the present study. The obtained data was analyzed using SPSS and running Paired T-Test. Results: The findings of the study indicated that there was no significant meaningful difference between the performances of children with Autism Spectrum Disorders in the two groups regarding the interactive skills (P=0.575), daily living skills (P=0.702), socialization (P=0.449), and maladaptive behavior (P=0.605). Conclusion: According to the results, the interference had no effect on the adaptive behavior of the Autistic children. Considering the fact that adaptive behavior is related to secondary senses (olfactory, taste and hearing), it is suggested that these factors be taken into consideration, too. مقدمه و اهداف بین بیشپاسخدهی حسی در کودکان اتیسم و مشکلات توجهی رابطه مثبتی وجود دارد. همچنین کمپاسخدهی حسی با مشکلاتی در بروز رفتارهای تطابقی، مهارتهای ارتباطی و مهارتهای اجتماعی همراه است. هدف از مطالعه حاضر بررسی مداخلات مبتنی بر حس بر رفتار انطباقی کودکان اتیسم با عملکرد بالا بود. مواد و روش ها مطالعه حاضر از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی بود که بر روی 50 کودک با اختلال طیف اتیسم که به صورت نمونه در دسترس انتخاب شدند، انجام گرفت. جهت جمعآوری اطلاعات از ابزار ارزیابی پرسشنامه رفتار تطابقی واینلند استفاده شد. اﯾﻦ ارزﯾﺎﺑﯽﻫﺎ در دو ﻓﺎﺻﻠﻪ زﻣﺎﻧﯽ (ﻗﺒﻞ از ﺷﺮوع ﻣﺪاﺧﻠﻪ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ از اﺗﻤﺎم ﻣﺪاﺧﻠﻪ) اﻧﺠﺎم گرفت. گروه کنترل، مداخلات رایج کاردرمانی را دریافت کردند و گروه مداخله علاوه بر مداخلات رایج از پروتکل حسی این مطالعه نیز بهرهمند شدند. دادههای حاصل از پرسشنامهها با استفاده از نرمافزار SPSS و آزمونهای Paired T Test مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها بر اساس یافتههای بهدستآمده از آنالیز آماری بین گروهی، بین میانگین نمرات رفتار تطابقی کودکان مبتلا به طیف اتیسم در دو گروه تفاوت معناداری مشاهده نشد (قلمرو مهارتهای ارتباطی (575/0P=)، مهارتهای روزمره زندگی (702/0P=)، اجتماعی شدن (449/0P=) و رفتار ناسازگارانه (605/0P=). نتیجه گیری مداخلهی مبتنی بر حس بر روی رفتار انطباقی کودکان اتیسم تاثیر نداشته است و با توجه به این که رفتار تطابقی به حسهای ثانویه (بویایی، چشایی، شنوایی) مرتبط است، پیشنهاد میشود در مداخلات کوتاهمدت این متغیر هم مد نظر قرار داده شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100606_f494c52ce94a1bf3aac0a0936ac71d24.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effect of Visual Training on Motor Function and Vision Search Behaviors in Dart Throwing Skills بررسی تمرینات بینایی بر عملکرد حرکتی و رفتارهای جستجوی بینایی در مهارت پرتاب دارت 146 155 1100607 10.22037/jrm.2018.111179.1818 FA حسن محمدزاده دانشجوی دکتری رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران 0000-0002-6060-7479 حدیث صفری استاد گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران 0000-0002-05484118 Journal Article 2018 10 12 Background and Aims: The first step in learning is understanding and information. Therefore, understanding things from one perspective essentially depends on complex visual processes. This active and often skillful persuit is called search. The current study was conducted to evaluate the effect of visual training on motor function and visual search behaviors in dart throwing skills in physical education students. Materials and Methods: A total of 30 female bachelor students recruited using convenient sampling method. The study included three stages: pretest, visual training, and post-test. The study course was 12 sessions and students underwent 40 minutes of Revien & Gabor training. We used kolmogorov-smirnov test to check normality of distribution. We also used one-way ANOVA to analyze the data. Results: The results showed that visual training was significantly associated with number fixation, duration fixation, and especially saccadic movements. Number fixation and duration fixation were improved equally as the result of visual training. Visual training also improved motor function; however, the effect of these trainings was greater for visual search (number fixation, duration fixation, and saccadic movements). Conclusion: According to the results, it can be concluded that visual training can meet visual needs in terms of dart throwing skills. It is worth noting that visual trainings along with physical exercise can improve the results more efficiently. مقدمه و اهداف اولین گام در یادگیری، ادراک و کسب اطلاعات می‌باشد. درک اشیا در یک منظر عملاً به فرآیندهای دیداری پیچیده بستگی دارد. این پیگیری فعالانه و اغلب ماهرانه، جستجو نامیده می‌شود. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تمرینات بینایی بر عملکرد حرکتی و رفتارهای جستجوی بینایی در مهارت پرتاب دارت دانشجویان تربیت ‌بدنی دانشگاه ارومیه می‌باشد. مواد و روش‌ها شرکت‌کنندگان پژوهش کنونی شامل 30 دانشجوی دختر مقطع کارشناسی بودند که به صورت داوطلبانه و در دسترس در این پژوهش شرکت کردند. این پژوهش دارای سه مرحله پیش‌آزمون، تمرینات بینایی و پس‌آزمون بود. از دستگاه ردیاب بینایی جهت ثبت تعداد تثبیت، مدت تثبیت و حرکات ساکادی چشم که مؤلفه‌های اصلی استراتژی جستجوی بینایی می‌باشند، همچنین ثبت امتیاز پرتاب دارت به عنوان پیش‌آزمون و پس‌آزمون در نظر گرفته شد. شرکت‌کنندگان به مدت 12 جلسه و هر جلسه 40 دقیقه به تمرینات بینایی ریون و گیبور پرداختند. برای بررسی طبیعی بودن توزیع داده‌ها از آزمون کلموگروف-اسمیرنوف استفاده شد. همچنین جهت تحلیل داده‌ها از آزمون آنوای یکراهه و کوواریانس استفاده شد. یافته‌ها نتایج نشان می‌دهد که تمرین بینایی تأثیر معناداری بر حرکات ساکادی، مدت تثبیت و تعداد تثبیت داشته است (05/0p<)؛ به طوری ‌که مقدار تأثیر در حرکات ساکادی بیشتر از مدت و تعداد تثبیت بوده است، اما مدت تثبیت و تعداد تثبیت تقریباً به یک اندازه بهبود یافتند. همچنین این تمرینات تأثیر معناداری نیز بر عملکرد حرکتی مهارت پرتاب دارت داشته است (05/0p<). مقدار تأثیر تمرینات بینایی بر رفتارهای جستجوی بینایی (مدت تثبیت، تعداد تثبیت و حرکات ساکادی) بیشتر از عملکرد حرکتی بود. نتیجه گیری می‌توان نتیجه گرفت که تمرینات بینایی می‌تواند نیازهای بینایی مهارت‎هایی که به تمرکز بینایی بیشتری نیاز دارند را ارتقا دهد و باعث عملکرد بهتری در انجام آنها شود. البته با انجام تمرینات ورزشی به همراه تمرینات بینایی می‌توان بهترین نتیجه را انتظار داشت.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100607_1b6575e591e6d9e33b3975cb35aecb8d.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effects of Femoral External Rotational and Abductoral Taping on Frequency Content of Ground Reaction Forces during Running اثر کنزیوتیپینگ آبداکتوری و چرخش دهندگی خارجی ران بر روی طیف فرکانس نیروی عکس‌العمل زمین طی دویدن 147 158 1100608 10.22037/jrm.2018.111338.1926 FA امیرعلی جعفرنژادگرو استادیار بیومکانیک ورزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. 0000-0002-2739-4340 الهام سرخه گروه تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. میلاد علی پور ساری نصیرلو دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 2018 08 27 Background and Aims: Taping is a common method used by athletes to improve pain. The aim of the present study was to assess the immediate effect of femoral external rotational and abductoral taping on frequency content of ground reaction forces during stance phase of running. Materials and Methods: A total of 24 healthy men (age: 24.6 ± 2.5 years) volunteered to participate in the study. Ground reaction force data was recorded using a Kistler force platform (sampling rate: 1000 Hz) before and after hip abductoral and external rotator muscles taping. Paired sample t-test was used for statistical analysis. Results: Compared to without taping condition, taping significantly increased the frequency content with power 99.5% power (P=0.034) and essential number of harmonics (P=0.007) for vertical ground reaction force during stance phase of running. Taping application did not change frequency content of anterior-posterior and medio-lateral ground reaction forces (P>0.05). Conclusion: Femoral external rotational and abductoral taping increased the values of frequency content of ground reaction forces in vertical direction, which is a risk factor of injury during running. However, further study is warranted to provide more support. مقدمه و اهداف نواربندی روش معمولی است که ورزشکاران برای بهبود درد استفاده میکنند. هدف مطالعه حاضر ارزیابی اثر آنی نواربندی عضلات چرخشدهنده خارجی و آبداکتور ران بر محتوای فرکانسی مؤلفههای نیروی عکسالعمل زمین در طی فاز اتکای دویدن بود. مواد و روش ها 24 مرد سالم (سن: 5/2±6/24 سال) داوطلب شرکت در مطالعه شدند. دادههای نیروی عکسالعمل زمین به وسیله دستگاه صفحهنیرو کیستلر (نرخ نمونهبرداری: 1000 هرتز) قبل و بعد از نواربندی عضلات آبداکتوری و چرخشدهندگی خارجی ران اندازهگیری شد. آزمونt زوجی جهت تحلیل آماری مورد استفاده قرار گرفت. یافته ها در مقایسه با شرایط بدون نواربندی، نواربندی ران به طور معناداری سبب افزایش محتوای فرکانسی با توان 5/99 درصد (034/0=p) و تعداد هارمونیهای ضروری (007/0=p) در راستای عمودی طی فاز اتکای دویدن شد. اعمال نواربندی محتوای فرکانسی را در دو راستای قدامی-خلفی و داخلی-خارجی تغییر نداد (05/0p>). نتیجه گیری نواربندی چرخشی و آبداکتوری ران سبب افزایش طیف فرکانس در راستای عمودی شده که یک ریسکفاکتور افزایش احتمال آسیب طی دویدن است. با این وجود، مطالعات بیشتر در این زمینه توصیه میشود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100608_cf533461fd6c65000177432577aafe8b.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effect of Knee Brace on Frequency Spectrum of Ground Reaction Forces during Landing from Two Heights of 30 and 50 cm in Athletes with Anterior Cruciate Ligament Injury بررسی اثر بریس زانو بر طیف فرکانس نیروهای عکس العمل زمین طی حرکت فرود از دو ارتفاع 30 و 50 سانتی متری در ورزشکاران دارای آسیب رباط صلیبی قدامی 159 168 1100609 10.22037/jrm.2018.111377.1950 FA آیدین ولی زاده اورنج گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0002-5890-4972 فرشاد قربانلو گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0002-1118-332X امیرعلی جعفرنژادگرو ستادیار بیومکانیک ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0002-2739-4340 میلاد علی پور ساری نصیرلو دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 2018 09 24 Background and Aims: The purpose of the present study was to evaluate the effect of knee brace on frequency spectrum of ground reaction forces during landing movement from two heights of 30 and 50 cm in athletes with anterior cruciate ligament injury. Materials and Methods: A total of 15 athletes with ACL injury volunteered to participate in the study. The landing tests were performed from heights of 30 and 50 cm. Ground reaction forces were recorded before and after using knee brace making use of Bertec force platforms. Also, Wilcoxon test was used for statistical analysis. Results: The number of essential harmonics in medio-latral direction during brace condition decreased by 1.82% (P = 0.024). Also, the median frequency in anterior-posterior direction showed a significant increase of 195.46% during brace condition (P = 0.025). Conclusion: The use of brace in anterior cruciate ligament injury athletes had the greatest effect on the essential number of harmonics along the medio-latral direction and median frequency in the anterior-posterior direction. The novel knee brace could be designed to reduce other components of ground reaction force frequency domain in injured athletes with aim of early return to sports competitions. مقدمه و اهداف آسیبهای رباط، شایعترین آسیبهای زانو و همچنین رباط صلیبی قدامی بیشترین آسیب رباطهای حمایتکننده زانو را شامل میشود. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بریس زانو بر طیف فرکانس نیروی عکسالعمل زمین طی حرکت فرود از دو ارتفاع 30 و 50 سانتیمتری در ورزشکاران دارای آسیب رباط صلیبی قدامی بود. مواد و روش ها 15 ورزشکار دارای آسیب رباط صلیبی قدامی (20-30 سال) (قد: 02/0±75/1 متر؛ وزن: 54/6±00/70 کیلوگرم؛ شاخص توده بدنی (BMI): 29/23 کیلوگرم بر متر مربع) داوطلب شرکت در آزمون شدند. آزمون فرود از دو ارتفاع 30 و 50 سانتیمتری انجام شد. از بریس زانوی Xeleton مدل 50K30 برای آزمون و از صفحهنیروی برتک برای ثبت نیروهای عکسالعمل زمین استفاده شد. از آزمون ویلکاکسون برای تحلیل آماری استفاده شد. تمام تحلیلها در سطح معناداری 05/0 و با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 25 انجام شد. یافته ها یافتهها در راستای داخلی-خارجی و تعداد هارمونی ضروری کاهش معناداری را به اندازه 82/1 درصد نشان داد (024/0=p). همچنین نتایج به دست آمده در راستای قدامی-خلفی و در متغیر میانه فرکانس این راستا افزایش معناداری را به اندازه 46/195 درصد نشان داد (025/0=p). نتیجه گیری استفاده از بریس در ورزشکاران دارای آسیب رباط صلیبی قدامی بیشترین اثر را روی تعداد هارمونی ضروری در راستای داخلی-خارجی و میانه فرکانس در راستای قدامی-خلفی داشت. از این رو طراحی بریس زانو با خاصیت کاهش سایر مولفههای طیف فرکانس در ورزشکاران آسیبدیده جهت بازگشت زود هنگام آنها به میادین و مسابقات ورزشی پیشنهاد میشود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100609_1e0593ca4a4fe88b52573a92b150cfbb.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effect of a Virtual Reality Training Program (Exergaming) on the Motor Coordination of the Elderly تأثیر یک برنامه تمرینات واقعیت مجازی (اگزرگیم) بر هماهنگی حرکتی سالمندان 169 176 1100610 10.22037/jrm.2018.111268.1877 FA سعید یوسفی بابادی دانشجوی کارشناسی ارشد آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران 0000-0001-5734-7767 حسن دانشمندی استاد گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران 0000-0002-4161-6093 Journal Article 2018 06 27 Background and Aim: Aging is a process in which most of the physiological structures and functions of the body decline gradually. Therefore, there is a significant decrease in the elderly’s cognitive performance and motor skills. Physical activity and cognitive-motor interventions have been documented to be effective in attenuating the process of aging and improving the quality of life in this population. The aim of the present study was to investigate the effects of virtual reality exercises (exergaming) on the coordination of the elderly. Materials and Methods: A total of 24 aged people (60-75 years old) were selected using available sampling and then randomly divided into two groups: experimental (n = 12) and control (n = 12). The experimental group performed virtual reality exercises for 9 weeks, 3 sessions per week for an hour. Hand-eye and foot-eye coordination were respectively tested using Purdue Pogboard and tandem walking coordination tests. Data were analyzed via SPSS (version 24) at the significance level of α=0.05. Results: The results demonstrated that virtual reality exercises had a significant effect on the coordination of the elderly. Prior to the intervention, the average scores of the tandem gait and Purdue Pogboard tests did not show any significant differences between the control and experimental groups, but a significant difference was found after the intervention. Conclusion: According to the results of the present study, it seems that virtual reality exercises can be used as a new and highly attractive training method for improving the coordination of the elderly. مقدمه و اهداف سالمندی فرآیندی است که طی آن، بیشتر ساختارها و کارکردهای فیزیولوژیکی بدن به صورت تدریجی دچار ضعف و کاهش میشوند. بنابراین افت قابل توجهی در اجرای مهارتهای شناختی و حرکتی سالمندان دیده میشود. فعالیت بدنی و انجام مداخلات ادراکی حرکتی بر بهبود کیفیت زندگی روزمره این افراد تاثیر داشته و باعث کاهش افت عملکرد آنها میشود؛ لذا هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرینات واقعیت مجازی بر هماهنگی سالمندان بود. مواد و روش ها بدین منظور 24 نفر سالمند، در محدوده سنی 75-60 سال به صورت غیر تصادفی در دسترس به عنوان نمونه تحقیق انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه، تجربی (12n=) و کنترل (12n=) تقسیم شدند. پس از گرفتن پیشآزمون با استفاده از آزمون پوردوپگبورد و آزمون هماهنگی راه رفتن تاندم، مداخله در طی 9 هفته، هر هفته 3 جلسه به مدت یک ساعت به صورت یک روز در میان اجرا گردید و پس از پایان جلسات تمرینی از آنها پسآزمون گرفته شد. تجزیه و تحلیل دادهها توسط نرمافزار 24 SPSS و در سطح معناداری "05/0=α" صورت گرفت. یافته ها نتایج تحقیق حاضر نشان داد که تمرینات واقعیت مجازی بر هماهنگی سالمندان تاثیر معناداری داشت. قبل از شروع مداخله، میانگین آزمونهای هماهنگی تاندم گیت و پوردوپگبورد در بین آزمودنیهای دو گروه اختلاف معناداری را نشان نداد، اما بعد از انجام مداخله تفاوت معناداری بین گروه کنترل و تجربی وجود داشت. نتیجه گیری با توجه به نتایج پژوهش حاضر به نظر میرسد که از تمرینات واقعیت مجازی میتوان به عنوان یک روش تمرینی جدید و بسیار جذاب برای بهبود هماهنگی افراد سالمند در برنامههای روزانه مراکز سالمندان استفاده کرد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100610_4a72400cbb0741675c032c3c856b0025.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Prevalence of Pinguecula and Its Possible Risk Factors among Students of Rehabilitation School of Iran University of Medical Sciences in 2016-2017 بررسی شیوع پینگوکولا و ریسک فاکتورهای احتمالی در دانشجویان دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی ایران در سال 1396-1395 177 181 1100614 10.22037/jrm.2019.111304.1912 FA سید صابر صحیح النسب دانشجوی کارشناسی ارشد اپتومتری، گروه آموزشی اپتومتری، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران محمد کمالی دکتری تخصصی آموزش بهداشت، گروه آموزشی علوم پایه توانبخشی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران 0000-0002-4261-7362 پیام نبوتی دانشجوی دکترای اپتومتری، گروه بینایی سنجی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم‌پزشکی ایران، تهران، ایران 0000-0001-6699-4122 عسگر دوستدار رزی کارشناس ارشد، مربی گروه بینایی سنجی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم‌پزشکی ایران، تهران، ایران 0000-0002-7370-5437 Journal Article 2018 09 11 Background and Aim: Pinguecula is a common type of conjunctival degeneration. The purpose of the present study was to investigate the prevalence of pinguecula and its determinants in a student population in Iran. Materials and Methods: A cross-sectional study was carried out on 850 students at the School of Rehabilitation, Iran University of Medical Sciences, with an average age of 22.06±3.99. After taking the history and life style characteristics, including: duration of outdoor activity, sleep time and computer working time, a standard OSDI questionnaire was completed by each student, and then presence of pinguecula was diagnosed in all students using slit lamp examination. Results: The total prevalence of pinguecula was 46.91; (57.14 in men and 31.42 in women) and the prevalence of this disease was significantly higher in men than in women (P=<001). There was a significant relationship between the duration of outdoor activity (P=0.017) and computer working time (P=0.001) with pinguecula prevalence. No significant association was found between the prevalence of pinguecula and OSDI questionnaire score, sleep time, and age (all values of P> 0.05). Conclusion: According to the results, the prevalence of pinguecula was high in the present study, and therefore, comprehensive optometric examinations are recommended for the diagnosis of pinguecula and the subsequent required actions in students. Given the relationship between pinguecula and outdoor activities and computer-time, it is necessary to provide the students with the necessary information about this issue to reduce the incidence of this disease. مقدمه و اهداف پینگوکولا یکی از انواع شایع دژنراسیونهای ملتحمه میباشد. هدف از پژوهش حاضر بررسی شیوع پینگوکولا و عوامل مرتبط با آن در دانشجویان دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی ایران میباشد. مواد و روش ها مطالعه حاضر به صورت مقطعی بر روی 850 نفر از دانشجویان شاغل به تحصیل در سال تحصیلی 96-1395 در دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی ایران با میانگین سنی 99/3±06/22 سال صورت گرفت و پس از گرفتن شرح حال و سبک زندگی (شامل: زمان فعالیت در بیرون، ساعت خواب، ساعت کار با کامپیوتر)، پرسشنامه استانداردOSDI* توسط هر دانشجو تکمیل شد و سپس همه دانشجویان توسط یک اپتومتریست مجرب با استفاده از دستگاه اسلیت لامپ بیومیکروسکوپ مورد بررسی قرار گرفتند و وجود یا عدم وجود پینگوکولا ثبت گردید. یافته ها شیوع کلی پینگوکولا در مطالعه حاضر برابر 91/46% (42/%31 در زنان و 14/57% در مردان) بود که این میزان شیوع در مردان به صورت معناداری بیشتر از زنان بود (001/0p=<). از بین ریسکفاکتورهای مورد بررسی، بین مدت زمان فعالیت در محیط باز (017/0p=) و ساعت کار با کامپیوتر (001/0p=) با شیوع پینگوکولا ارتباط معناداری پیدا شد و ارتباطی بین شیوع پینگوکولا با امتیاز پرسشنامه OSDI، ساعت خواب و سن یافت نگردید (تمامی مقادیر p>05/0(. نتیجه گیری شیوع پینگوکولا در مطالعه حاضر بالا بود و از این رو معاینات جامع اپتومتریک جهت تشخیص پینگوکولا و انجام اقدامات مورد نیاز در دانشجویان توصیه میگردد. با توجه به ارتباط یافتشده بین پینگوکولا با فعالیت در محیط باز و مدت زمان کار با کامپیوتر، لازم است اطلاعات لازم پیرامون این موضوع به دانشجویان جهت کاهش میزان شیوع این عارضه داده شود.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100614_a2bb9afc1448e63a0ab408e5c4c046a5.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Comparison of Selected Lnee Kinematic Factors during Single Leg Landing after Six Weeks of Multi-Angled Isometric Exercises on Knee Joint Flexor and Extensor Muscle Groups مقایسه فاکتورهای منتخب کینماتیکی مفصل زانوی مردان در هنگام فرود تک پا پس از اعمال شش هفته تمرینات ایزومتریک چندزاویه ای بر روی گروه های عضلانی خم کننده و بازکننده مفصل زانو 182 190 1100616 10.22037/jrm.2019.111456.2006 FA امیر عباس زاده دهجی کارشناس ارشد بیومکانیک ورزشی، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران 0000000260831290 محمدرضا امیرسیف الدینی دانشیار گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران 0000-0003-3627-2166 روح الله نیکویی دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران 0000-0002-2841-0373 Journal Article 2018 12 18 Background and Aims: Single-leg landing is a common movement in many sports and is known to be an important cause of non-contact anterior cruciate ligament injury, since some well-known exercises have a beneficial effect on the non-contact injuries. The purpose of the current study was to compare male individuals' selected knee kinematic factors during single leg landing after six weeks of multi-angled isometric exercises on knee joint flexor and extensor muscle groups. Materials and Methods: In the present study, 30 males (mean age: 24.82 ± 1.88 y, weight: 78.8 ± 1.08 kg, height: 1.87 ± 0.05 m) were objectively selected. Participants were randomly divided into two groups of isometrics (n=15) and controls (n=15). Prior to and six weeks after the exercises (3 sessions per week), at the same time and place, the single-leg landing motion was recorded by the motion analysis system, and using MATLAB software the values of knee valgus, knee flexion, and tibia rotation were evaluated. During the research period, the control group did not have any therapeutic intervention program. The results of the study were analyzed using covariance analysis. Results: The results showed that there was a significant decrease in the valgus angle after training (P=0.029), a significant increase in knee flexion angles (P=0.001), and a significant decrease in the angle of tibia rotation (P =0.000) Conclusion: According to the results, multi-angular isometric exercises have a positive effect on the selected kinematic factors studied in the present study. These factors are important factors in the anterior cruciate ligament injury; therefore, it seems that such exercises can be carried out without the need for certain specialties. These exercises are suggested to prevent anterior cruciate ligament injury. مقدمه و اهداف فرود تکپا حرکتی متداول در بسیاری از رشتههای ورزشی است و از عوامل اصلی آسیبهای غیربرخوردی لیگامنت صلیبی قدامی میباشد. از آنجا که برخی تمرینات شناختهشده بر فاکتورهای موثر در وقوع آسیبهای غیربرخوردی اثر مثبت دارند، هدف از انجام تحقیق حاضر مقایسه فاکتورهای منتخب کینماتیکی مفصل زانوی مردان در هنگام فرود تکپا از جعبه پس از اعمال شش هفته تمرینات ایزومتریک چندزاویهای بر روی گروههای عضلانی خمکننده و بازکننده مفصل زانو بود. مواد و روش ها در پژوهش حاضر 30 مرد سالم بدون فعالیت ورزشی منظم (انحراف استاندارد±میانگین سن 88/1±62/24 سال، وزن 08/1±8/78 کیلوگرم، قد 05/0±87/1 متر) به صورت هدفمند و در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. آزمودنیها به صورت تصادفی به 2 گروه تمرینات ایزومتریک (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. قبل و بعد از یک دوره تمرین 6 هفتهای (3 جلسه در هفته) در شرایط مشابه زمانی و مکانی حرکت فرود تکپا از جعبه توسط سیستم تصویربرداری آنالیز حرکت ثبت شد و توسط نرمافزار متلب، مقادیر والگوس زانو، خم شدن زانو و چرخش درشتنی محاسبه شد. در مدت زمان تحقیق، گروه کنترل هیچ برنامه مداخله درمانی انجام ندادند. نتایج تحقیق کنونی با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس مورد آنالیز قرار گرفت. یافته ها یافتهها نشان داد پس از دوره تمرینی زاویه والگوس و زاویه چرخش درشتنی آزمودنیها به صورت معناداری کاهش یافت (به ترتیب 029/0 p=و 000/0p=) و زاویه خم شدن مفصل زانو به صورت معناداری افزایش یافت (001/0=p). نتیجه گیری به نظر میرسد تمرینات ایزومتریک چندزاویهای تاثیر مثبتی بر فاکتورهای کینماتیکی منتخب تحقیق حاضر دارد. با توجه به این که این فاکتورها عوامل مهمی در بروز آسیب رباط صلیبی قدامی میباشند، در نتیجه به نظر میرسد میتوان این گونه تمرینات را که بدون نیاز به امکانات خاصی قابل اجرا هستند را به عنوان تمریناتی برای پیشگیری از آسیب رباط صلیبی قدامی پیشنهاد داد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100616_866fdc73bdbc0e71f1b04aa820a1a26e.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Evaluation of Auditory Verbal Working Memory Performance of 50 – 59 Year Old Menopause Women with Normal Hearing بررسی حافظه کاری شنیداری-کلامی در زنان یائسه در محدوده سنی 50 تا 59 سال دارای شنوایی هنجار 191 199 1100619 10.22037/jrm.2019.111373.1947 FA مرضیه سجادیان کمیته پژوهشی دانشجویان، دانشجوی کارشناسی ارشد شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران حمید جلیلوند دکترای تخصصی شنوایی‌شناسی، استادیار گروه شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-2351-5918 علی محمدزاده گروه شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران ایران 0000-0003-2799-4562 سید مهدی طباطبایی کارشناس ارشد آمار زیستی، گروه علوم پایه، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-6757-5795 نسرین گوهری عضو هیئت علمی، گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، ایران مریم سجادیان دانشجوی دکتری مشاوره توانبخشی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران 0000000262332567 Journal Article 2018 09 11 Background and Aims: Auditory verbal working memory is defined as the ability to learn, retain, and recall verbal syllables or words. Various factors like age, gender, education, and change in endocrine secretions, such as gonads, can affect the acquisition of memory and learning test scores. In the present study, the effect of menopause on changes in hormonal secretion was studied on women's working memory. Materials and Methods: A descriptive-analytic study was performed on 25 menopause women, aged 50–59, with normal hearing and who had had their menopause during the past two years or more. Sampling method was available sampling which was perfromed using the Persion version of the Rey auditory – verbal test. In order to investigate the status of data distribution we used Shapirovailk test, to examine the relationship between immediate recall and delayed recall and delayed recall, Wilcoxon test was run, to study the correlation between stages 1 to 5, Friedman test was used, and to investigate the relationship between age, education, and years of menopause, Spearman's correlation coefficient was run. Results: The results showed that there is a significant relationship between the scores of trails 1 to 5. There was also a significant relationship between delayed memory with recognition score and also between education and some scores of memory test. Conclusion: Menopause in the age range of 50 to 59 years does not affect verbal auditory memory and it seems that the level of education will have a greater impact on the acquisition of scores in a decade of life. مقدمه و اهداف حافظه کاری شنیداری-کلامی توانایی یادگیری، نگهداری و به یادآوری هجاها یا کلمات گفتاری است. عوامل مختلفی مانند سن، جنسیت، تحصیلات و همچنین تغییر در ترشحات غدد درونریز مانند غدد جنسی می‌تواند بر میزان کسب امتیاز آزمونهای یادگیری و حافظه تاثیرگذار باشد. در مطالعه حاضر تاثیر یائسگی به علت ایجاد تغییرات ترشح هورمونی بر حافظه کاری زنان مورد توجه قرار گرفت. مواد و روش ها مطالعه توصیفی-تحلیلی حاضر بر روی 25 زن 50 تا 59 ساله با شنوایی هنجاری که دو سال یا بیشتر از یائسگی‌شان گذشته است، به روش نمونه‌گیری در دسترس با استفاده از نسخه فارسی آزمون شنیداری-کلامی ری انجام شد. به منظور بررسی وضعیت توزیع دادهها از آزمون شاپیرو-ویلک، بررسی ارتباط بین یادآوری فوری با یادآوری با تاخیر و یادآوری با تاخیر با بازشناسی از آزمون ویل کاکسون، بررسی معناداری بین مراحل 1 تا 5 از آزمون فریدمن و بررسی ارتباط بین سن، تحصیلات و نیز سالهای یائسگی با عملکرد افراد در آزمون از ضریب هبستگی اسپیرمن استفاده شد. یافته ها یافته‌های تحقیق حاضر نشان می‌دهد که بین امتیازات مراحل 1 تا 5 آزمون ری ارتباط معناداری مشاهده شد (p<0.01). بین حافظه تاخیری با امتیاز بازشناسی و نیز تحصیلات با برخی امتیازات ارتباط معنادار مشاهده شد (p<0.01). نتیجه گیری یائسگی در محدوده سنی 50 تا 59 سال تاثیری بر حافظه شنیداری-کلامی ندارد و به نظر می‌رسد سطح تحصیلات تاثیر بیشتری بر کسب میزان امتیازات آزمون ری در یک دهه از زندگی داشته باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100619_119f0cb922180bad73b141736c83af85.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Comparison of Executive Function and Educational Satisfaction in Primary School Students with Normal Hearing and Hearing Impaired with and without Cochlear Implanted مقایسه کارکرد اجرایی و رضایت تحصیلی در گروهی از کودکان دبستانی با کاهش شنوایی با و بدون کاشت حلزون و کودکان با شنوایی طبیعی 200 209 1100624 10.22037/jrm.2019.110935.1639 FA نصرت کامل عطارکار دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، گروه روانشناسی، تهران، ایران 0000-0001-6851-5367 وحید خلخالی استادیار، دکتری تخصصی روانشناسی تربیتی،‌ گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ملایر، ملایر، ایران 0000-0003-2699-0594 مجتبی امیری مجد دانشیار، دکتری تخصصی روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ابهر. ابهر، ایران 0000-0001-5709-400X Journal Article 2018 09 11 Background and Aims: Hearing impairment has negative consequences on different aspects of children’s development like high cognitive function, learning, and linguistic processes. The purpose of the present study was to compare executive function and educational satisfaction among normal hearing and hearing impaired primary school students with and without cochlear implant. Materials and Method: A total of 155 primary school students, 44 with hearing impairment and without implants from special schools and 44 with cochlear implants from special and normal schools, were randomly selected. In addition, 67 normal hearing primary school student were selected using random cluster sampling from Tehran between 1393-94. Wisconsin Card Sorting Task (WCST) and the Quality of School Life Questionnaire (QSL) were used for evaluating executive functions and educational satisfaction, respectively. Results: The results of data analysis using ANOVA showed that there was no significant difference between the tree groups in terms of executive function, but there was a significant difference in time performance test (P=0/004). Also, there was a significant difference among the tree groups in terms of educational satisfaction (P=0/031). Conclusion: Hearing impaired students with and without cochlear implant had no difference with normal hearing students in terms of executive functions measured by visual test, but they spent more time in the executive function test in comparison to the normal hearing students and had less educational satisfaction. مقدمه و اهداف کاهش شنوایی پیامدهای منفی جدی در جنبه‌های مختلف رشد کودک از جمله کارکردهای عالی شناختی، آموزش و زبان دارد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه کارکرد اجرایی و رضایت تحصیلی کودکان دبستانی با کاهش شنوایی، دارای کاشت و بدون کاشت حلزون و کودکان با شنوایی طبیعی انجام گرفت. مواد و روش‌ها جامعه آماری پژوهش حاضر، تمامی کودکان دبستانی با کاهش شنوایی بدون کاشت مدارس استثنایی و کودکان دارای کاهش با کاشت حلزون شنوایی مدارس استثنایی و عادی در دسترس شهر تهران و کودکان با شنوایی طبیعی منطقه 17 آموزشوپرورش شهر تهران در مهرماه سال 1393-1394 بود. نمونه این پژوهش 155 کودک دبستانی مدارس عادی و استثنایی شامل ۴۴ دانشآموز بدون کاشت مدارس استثنایی، 44 دانشآموز دارای کاشت مدارس استثنایی و عادی شهر تهران با روش نمونهگیری تصادفی در دسترس و 67 دانشآموز با شنوایی طبیعی که با روش نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده، آزمون دستهبندی کارتهای ویسکانسین و پرسشنامه کیفیت زندگی در مدرسه بود. یافته‌ها تحلیل دادهها با آزمون تحلیل واریانس ANOVA نشان داد که بین کارکرد اجرایی سه گروه تفاوت معنادار وجود نداشت، اما بین گروهها در مدت زمان اجرای آزمون تفاوت معنادار مشاهده گردید )۰۰۴/۰=p) و نیز در رضایت از تحصیل تفاوت بین گروهها معنادار بود (۰۳۱/۰=p). نتیجه‌گیری دانشآموزان دارای کاهش شنوایی با کاشت حلزون و بدون کاشت در کارکردهای اجرایی که از طریق آزمونهای بصری و دیداری سنجیده میشوند با گروه دارای شنوایی بهنجار تفاوتی نداشتند، اما مدت زمان اجرای آزمون در دانشآموزان با دارای کاشت و بدون کاشت بیشتر بود و رضایت تحصیلی کمتری نسبت به کودکان عادی داشتند.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100624_a976b88b48157014a250ea72902a5c90.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effect of Six Weeks of Hopping Training on Dynamic Stability of Volleyball Players with Functional Ankle Instability with Emphasis on the Time to Stabilization تاثیر شش هفته تمرینات هاپینگ بر تعادل پویای بازیکنان والیبال مبتلا به ناپایداری عملکردی مچ پا با تاکید بر زمان رسیدن به پایداری 210 220 1100688 10.22037/jrm.2019.111103.1760 FA علی میرعابدی دانشجوی دکترای آسیب شناسی و حرکات اصلاحی، پردیس البرز، دانشگاه تهران، تهران، ایران الهام شیرزاد عراقی استادیار، گروه بهداشت و طب ورزش، دانشکده تربیت بدنی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-8683-473X محمدحسین علیزاده استاد، گروه بهداشت و طب ورزش، دانشکده تربیت بدنی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0003-1507-6502 Journal Article 2018 08 04 Background and Aims: The aim of the current study was to investigate the effect of six weeks of hopping training on the dynamic balance of volleyball players with Functional Ankle Instability(FAI). Materials and Methods: To do so, 30 volleyball players with FAI were selected using Cumberland ankle instability tool (CAIT) questionnaire and then divided into experimental and control groups. Pre-test was performed using drop-landing test on force plate and after six weeks of training on experimental group, the post-test was given.Participants' dynamic stability was evaluated using Time to Stabilization (TTS) index during drop-landing task, as one of the deleterious athletic movements. The participants' TTS were calculated in three directions (Vertical, Medio-lateral, and Antero-posterior) and ANCOVA was used to analyze data (α ‹ 0.05). Results: The results showed that six weeks of hopping training had no significant effects on time to stabilization mean in the vertical (P = 0.513), the medio-lateral (P = 0.369), and the antero-posterior directions (P = 0.999) in both experiment and control groups. Conclusion: The results of the present study may not be compatible with those of the previous studies because of the limitations of the previous tests and methods. Also, given that the participants in our study were elite volleyball players, they may have been kept within a certain range by making compensatory changes in their joints. Therefore, it is suggested that further researches, with regard to the effect of exercises on the joints and muscles, be conducted separately and also in conjunction with each other until the possibility of observing changes in each joint separately is provided and also consideration of compensatory changes in the movements of joints involved in motion is possible مقدمه و اهداف هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر شش هفته تمرینات هاپینگ بر تعادل پویای بازیکنان والیبال مبتلا به ناپایداری عملکردی مچ پا بود. مواد و روش ها بدین منظور 30 نفر از بازیکنان والیبال مبتلا به ناپایداری عملکردی مچ پا به صورت هدفمند و با استفاده از پرسشنامه ارزیابی ناپایداری عملکردی مچ پای کامبرلند انتخاب و به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. با استفاده از آزمون افتفرود روی دستگاه صفحهنیرو پیشآزمون گرفته شد و پس از شش هفته تمرین بر روی گروه تجربی، آزمون مجدد (پسآزمون) به عمل آمد.ثبات پویای شرکتکنندگان با استفاده از شاخص زمان رسیدن به پایداری ارزیابی شد. زمان رسیدن به پایداری شرکتکنندگان در سه راستای عمودی، داخلی-خارجی و قدامی-خلفی محاسبه شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از روش آماری تحلیل کوواریانس در سطح معناداری 05/0›α استفاده شد. یافته ها نتایج تحقیق حاضر نشان داد که شش هفته تمرین هاپینگ در هیچ یک از سه راستای عمودی ، داخلی-خارجی ، قدامی-خلفی تفاوت معناداری در میانگین زمان رسیدن به پایداری بین گروه تجربی و گروه کنترل ایجاد نکرد. نتیجه گیری این امکان وجود دارد که غیرهمسو بودن نتایج تحقیق حاضر با پژوهشهای پیشین به دلیل محدودیتهای آزمونها و روشهای قبلی باشد. همچنین با توجه به اینکه شرکتکنندگان پژوهش حاضر از بازیکنان ماهر والیبال بودهاند ممکن است با ایجاد تغییرات جبرانی در مفاصل اندام تحتانی نسبت به یکدیگر، تعادل خود را در محدوده مشخصی حفظ نموده باشند؛ لذا پیشنهاد میشود که پژوهشهای بعدی با در نظر گرفتن اثر تمرین بر مفاصل و عضلات هم به صورت جداگانه و هم در ارتباط با یکدیگر انجام شوند تا ضمن اینکه امکان مشاهده تغییرات هر مفصل به طور مجزا فراهم شود، بررسی تغییرات جبرانی حرکات مفاصل درگیر در حرکت نیز میسر گردد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100688_2c845c08e97ea8d54377a356a2ee7b85.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Comparison of the Neck Extensor Muscles Dimensions and Echo Intensities between Patients with Whiplash Injury and Healthy Controls مقایسه ی ضخامت و شدت بازتاب عضلات اکستانسور گردنی بین بیماران دچار آسیب ویپلش و افراد سالم 221 232 1100726 10.22037/jrm.2019.111108.1765 FA اصغر رضاسلطانی مرکز تحقیقات فیزیوتراپی، استاد گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-2707-1998 مظاهر مختاری کمیته پژوهشی دانشجویان، دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2017 08 01 Background and Aims: Whiplash injury occurs due to acceleration-deceleration in neck following the accidents. Since neck extensor muscles play a crucial role in mobility and stabilization of neck, their injury might significantly affect continuation and progress of complications. The objective of the present study was to investigate the variations of size and echo intensity of neck extensor muscles in patients suffering from whiplash injury and healthy individuals. Materials and Methods: An analytical-sectional study was carried out on 10 healthy persons and 10 patients suffering from whiplash injury whose disease had been confirmed by neurologists and/or orthopedists. Pain severity, neck disability index (NDI) questionnaire score, anterior-posterior diameter, and echo intensities of oblique capitis, posterior rectus capitis, semi-spinalis capitis, splenius capitis, levator scapula, and upper trapezius were measured and recorded. Results: The present study indicated that thicknesses of rectus capitis and oblique capitis muscles in the patients were smaller as compared with those of the healthy individuals (p<0.05). Normalized echo intensity of the rectus capitis muscle was significantly lower in patients compared with the healthy individuals (p<0.05). Discussion and Conclusion: The present study demonstrated that extensor muscles of the upper part of neck in the patients suffering from whiplash injury are narrower in terms of thickness and less severe in terms of echo intensity as compared with those of the healthy individuals. The abovementioned muscular alterations are effectively among the reasons associated with continuation of weakness and reduction in tolerance threshold of neck structures in the patients suffering from whiplash injuries. مقدمه و اهداف آسیب ویپلش در اثر افزایش و کاهش شتاب در گردن به دنبال تصادف، افتادن و یا ضربه اتفاق میافتد. از آن جایی که عضلات اکستانسور گردن، نقش مهمی در تحرک و تامین ثبات گردن به عهده دارند، آسیب آنها میتواند در تداوم و پیشرفت عوارض تاثیر بسزایی داشته باشد. هدف از مطالعه حاضر مقایسه تغییرات اندازه و شدت بازتاب عضلات اکستانسور گردن در بیماران با آسیب ویپلش و افراد سالم میباشد. مواد و روش‌ها مطالعه تحلیلی-مقطعی حاضر بر روی 10 فرد سالم و 10 بیمار مبتلا به آسیب ویپلش که بیماری آنها توسط متخصص نورولوژی و یا ارتوپدی تایید شده بود، انجام شد. شدت درد، نمره پرسشنامه شاخص ناتوانی درد (NDI)، قطر قدامی-خلفی و شدت بازتـاب عضلات ابلیک کپیتیس، رکتوس کپیتیس پوستریور، سمی اسپاینالیس کپیتیس، اسپلنیوس کپیتیس، لویتور اسکپولا و تراپز فوقانی اندازهگیری و ثبت شد. یافته ها مطالعه حاضر نشان داد که ضخامت عضلات رکتوس کپیتیس و ابلیک کپی تیس بیماران در مقایسه با افراد سالم کمتر بود (0.05p<). شدت بازتاب نرمالایزشده عضله رکتوس کپیتیس به طور معناداری در بیماران کمتر از افراد سالم بود(0.05p<). نتیجه گیری نتایج مطالعه حاضر نشان داد که عضلات اکستانسور بخش فوقانی گردنبیماران مبتلا به ویپلش از نظر ضخامت باریکتر و از نظر شدت بازتاب کمتر از افراد سالم بود. تغییرات عضلانی فوق ممکن است به طور موثری از علل مرتبط با تداوم ضعف و کاهش آستانه تحمل ساختارهای گردنی در بیماران مبتلا به صدمات ویپلش باشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100726_4579d9e7a063fe978ffe8bcdd8b529bf.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Systematic Review on Emotion Recognition by Facial Expression and Prosody Speech in Patients with Parkinson's Disease مروری سیستماتیک بر بازشناسی احساسات از طریق چهره‌ و آهنگ گفتار در افراد مبتلا به پارکینسون 233 245 1100613 10.22037/jrm.2019.111085.1752 FA صدیقه صفایان کارشناسی ارشد، گفتاردرمانی، گروه آموزشی گفتاردرمانی، دانشکده علوم پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران داوود سبحانی راد دکتری، گفتاردرمانی، استادیار، گروه آموزشی گفتاردرمانی، دانشکده علوم پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران 0000-0003-1147-9865 ناهید جلیله وند دکتری، گفتاردرمانی، استادیار، گروه آموزشی گفتاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران 0000-0002-4158-495x Journal Article 2018 10 15 Background and Aims: Perception of emotions through facial expression and speech prosody are known as effective emotional functions in the transmission of communication messages. Research on emotion recognition in patients with Parkinson's disease has less been noticed by the researchers. Therefore, the current study was conducted in order to review the literature on emotion recognition by facial expression and prosody speech in patients with Parkinson's disease. Materials and Methods: In the current review study, articles were located using specific keywords separately and in combination, including "Parkinson's disease, recognition, processing, perception, reception, vocal cue, prosodic cue, prosodic features, emotional voice and face, perceptual prosody, and facial expression". Articles were gathered from the following databases: PubMed, ScienceDirect, Wiley Online Library, Springer, Scientific Reports, and GoogleScholar. Results: Out of 119 papers obtained, published between 1991-2017, 22 related articles were selected. Reviews showed different results; more than 80% of the studies related to perception of facial expression and all studies related to prosody speech reported that emotion recognition in patients with Parkinson’s disease was weaker than that of control group, especially in negative control participants. More than 13% of the studies indicated no significant difference in such performance between the two groups, and the rest of studies reported variable results related to the conditions of patients associated with each study. Conclusion: According to the results, there were inconsistent findings in examining the relationship between Parkinson's disease and emotion recognition by facial expression or vocal prosody. The motor, cognitive or emotional injuries, which are commonly seen in the pathology of Parkinson's disease, appear to be not primarily related to deficits of emotional perceptions. مقدمه و اهداف امروزه درک عواطف موجود در چهره و آهنگ گفتار به عنوان یک عملکرد عاطفی موثر در انتقال پیام‌های ارتباطی شناخته شده است. در بیماران مبتلا به پارکینسون درک عواطف نسبت به کاربرد آن، کمتر مورد توجه محققان واقع شده است؛ لذا مطالعه حاضر با هدف مرور پژوهش‌های مرتبط با عملکرد بیماران مبتلا به پارکینسون در بازشناسی احساسات از طریق چهره و آهنگ گفتار صورت گرفت. مواد و روش ها در مطالعه مروری حاضر، با استفاده مجزا و ترکیبی از کلیدواژه‌های Parkinson's Disease،Recognition ، Processing، Perception، Reception، Vocal Cue، Prosodic Cue، Prosodic Features، Emotional Voice & Face، Perceptual Prosody، Facial Expression، مقالات موجود در پایگاه‌هایPub Med ، Science Direct،Wiley Online Library ،Springer ، Scientific Reports و Google Scholar جستجو شد. یافته ها از تعداد 119 مقاله‌ی به‌دستآمده طی سال‌های 1991 تا سپتامبر 2017 میلادی، 22 مقاله مرتبط مرور شد. بررسی‌ها نتایج متفاوتی را نشان داد. حدود 80 درصد از مطالعات مربوط به پردازش عاطفی از مسیر بیانات چهره و تمام مطالعات مربوط به پردازش آهنگ گفتار در افراد مبتلا به پارکینسون گزارش کرده‌ بودند که عملکرد بیماران در بازشناسی احساسات و مخصوصا عواطف منفی، ضعیف‌تر از گروه کنترل بوده است. بیش از 13درصد کل پژوهش‌های مورد بررسی عملکرد این دو گروه را بدون تفاوت چشمگیر برآورد کرده بودند و حدود 22 درصد از مطالعات به نتایج متغیری رسیده بودند که وابسته به شرایط همراه بیماران بود. نتیجه گیری به نظر می‌رسد که در بررسی رابطه بین بیماری پارکینسون و بازشناسی یا درک عواطف موجود در چهره یا گفتار، یافته‌های بی‌ثباتی وجود داشته باشد. احتمالا آسیب‌های حرکتی، شناختی یا عاطفی که معمولا در پاتولوژی این بیماری دیده می‌شود، به ‌طور اولیه با آسیب درک عواطف مرتبط نباشد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100613_d5aaf58c43385cc683717b0337fc3571.pdf

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوماهنامه علمی - پژوهشی طب توانبخشی 2251-8401 8 2 2019 06 22 Effects of Music on Cognition Function and Speech Perception: A Literature Review تاثیر موسیقی بر عملکردهای شناختی و درک گفتار: مقاله مروری 234 243 1100611 10.22037/jrm.2018.111278.1882 FA علی محمدزاده گروه شنوایی شناسی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران ایران 0000-0003-2799-4562 ابتسام سجادی کمیته پژوهشی دانشجویان، کارشناس ارشد شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-2285-503X Journal Article 2018 07 04 Background and Aims: Music is related with many aspects of brain activity, such as perception, cognition, memory, and learning, thus it is an appropriate instrument to study cognition and function of various aspects of brain. Cognition is one of the important dimensions of central neural system that has recently attracted researchers. Previous studies have shown that learning music can probably reinforce and evolve neural tracks and has positive effects on speech perception, especially in noisy and challenging situations. The current study was conducted to investigate the effect of music on cognition function and speech perception based on the existing clinical researches. Materials and Methods: Using keywords such as cognition, memory, music, and speech perception, five major databases, including, GoogleScholar, PubMed, ScienceDirect, Scoppus, and SID were searched for relevant papers published between 2000-2018. The search resulted in selection of 38 relevant studies. Results: Review of the studies showed that music has a positive effect on cognition and cognitive components such as memory, attention, and executive functions, as well as speech perception and its components, such as formants and syllables. Also, the results of the studies that examined cognitive functions and speech perception simultaneously in musicians and non-musicians showed that musicians with better cognitive function had better speech comprehension capabilities in noisy situations. Conclusion: Most of the studies indicated that there is a relationship among music, improvement of cognition functions, and speech perception. Playing music is not only production and perception of sounds, but also there is a correlation between these sounds and it can alter cognitive functions. Playing music can also cause improvement in auditory processing and it results in better perception of speech in complex auditory situations. In fact, it seems that playing music enhances the cooperation between high level of perception and cognitive processing. مقدمه و اهداف موسیقی به دلیل ارتباط با بسیاری از فعالیتهای پیچیده مغزی مانند درک، شناخت، حافظه و یادگیری واسطهای مناسب جهت مطالعه عملکردهای مختلف مغزی است. شناخت یکی از عملکردهای مهم سیستم مرکزی است که امروزه مورد توجه بسیاری از محققان قرار دارد. نتایج برخی مطالعات حاکی از آن است که احتمالا فراگیری موسیقی بتواند سبب تقویت و تکامل مسیرهای عصبی مربوط به فرآیندهای شناختی گردد و تاثیر مثبتی بر درک گفتار به خصوص در شرایط نویزی و چالشبرانگیز داشته باشد. مطالعهی مروری حاضر کوشیده است که بر اساس پژوهشهای بالینی موجود تاثیر موسیقی بر عملکرد شناختی و درک گفتار را مورد بررسی قرار دهد. مواد و روش ها با جستجو در بانکهای اطلاعاتی ,Google Scholar ,PubMed ,Science Direct ,Scoppus SID و با استفاده از کلیدواژههای شناخت، حافظه، موسیقی، توجه و درک گفتار، مقالات پژوهشی چاپشده در مجلات معتبر در بازه زمانی 18 ساله از سال 2000 میلادی تا 2018 مورد جستجو قرار گرفتند و در نهایت 38 مقاله مرتبط انتخاب و بررسی شد. یافته ها مرور مطالعات انجامشده نشان داد که موسیقی تاثیر مثبت بر شناخت و اجزای شناختی از جمله حافظه، توجه و عملکردهای اجرایی، همچنین ادراک گفتار و اجزای آن مانند فورمنتها و هجاها دارد. همچنین نتایج مطالعاتی که عملکردهای شناختی و درک گفتار را به طور همزمان در موسقیدانها و غیرموسیقیدانها بررسی کردند، نشان دادند موسیقیدانهایی که عملکرد شناختی بهتری داشتند، قابلیت درک گفتار بالاتری نیز، در شرایط نویزی دارند. نتیجه گیری غالب تحقیقات ارتباط مشخصی را بین فراگیری موسیقی و بهبود عملکردهای شناختی و درک گفتار نشان میدهند. فراگیری نواختن موسیقی و آموزش خاص در سیستم شنوایی فقط شامل درک درست و تولید صدا نمیباشد، بلکه ارتباط میان این اصوات است که میتواند باعث تغییر در عملکرد شناختی شود. همچنین نواختن موسیقی باعث بهبود پردازش سیستم شنوایی و در نتیجه درک بهتر گفتار در موقعیتهای پیچیدهی شنوایی میگردد. در واقع به نظر میرسد آموزش موسیقی تعامل بین پردازشهای ادراکی و شناختی رده بالا را افزایش میدهد.

https://medrehab.sbmu.ac.ir/article_1100611_6ece361cc8e4a00c6391589e79f3adaf.pdf